தென்னிலங்கை மக்களை யுத்த மோகத்தில் ஆழ்த்தி மயக்கி வைத்திருப்பதே அரசின் நோக்கம்

நவசமசமாஜக்கட்சியின் 30 ஆவது ஆண்டு பூர்த்திவிழா கடந்த 30 ஆம் திகதி கொழும்பு புதிய நகர மண்டபத்தில் நடைபெற்றபோது வ.திருநாவுக்கரசு ஆற்றிய உரை:

சாது மிரண்டால் காடு கொள்ளாது என்பார்கள். அது போலவே தொழிலாளி வர்க்கம் இன, மத, பேதம் துறந்து ஒன்றுபட்டால் அதன் சக்தி எவ்வளவு பிரமாண்டமானது என்பதற்கு நல்லதொரு சிறிய உதாரணமாக அன்றைய ரூபவாஹினி கூட்டுத்தாபன சம்பவம் விளங்குகிறது. அது மேர்வின் சில்வாவுக்கு மட்டுமல்லாமல் அடக்கி ஒடுக்கும் ஆளும் வர்க்கத்தினருக்கும் ஒரு பாடமாகும்.

தமிழ் பேசும் மக்களின் விடுதலைப் போராட்டங்கள் தென்னிலங்கையில் ஆளும் வர்க்கத்தினரால் பேரினவாதத்தின் போர்வையில் அடக்கி ஒடுக்கப்படும். தொழிலாளர் விவசாயிகள் மீனவர்கள் போன்ற சாதாரண மக்கள் பிரிவினரின் போராட்டங்களுடன் இணைக்கப்பட வேண்டுமென நவசம சமாஜக்கட்சி (ந.ச.ச.க) நீண்ட காலமாக வலியுறுத்தி வந்துள்ளதை இச்சந்தர்ப்பத்தில் நினைவூட்டுவது நன்கு பொருத்தமானதாகும்.

ந.ச.ச.க. எவ்வாறு தோற்றம் பெற்றது என்பதை சற்று நோக்குவோம். 1950 கள் வரை இடதுசாரி இயக்கம் குறிப்பாக ல.ச.ச.க. இந்த நாட்டில் குறிப்பிடத்தக்களவு தாக்கத்தினை ஏற்படுத்தி வந்தது. அதன் உச்சக்கட்டமாகவே 1953 ஹர்த்தால் போராட்டம் அமைந்திருந்தது. அதில் தமிழரசுக் கட்சியும் பங்குபற்றியிருந்தமை நினைவுகூரப்பட வேண்டியதாகும். அன்று டட்லி சேனாநாயக்க தலைமையிலான ஐக்கிய தேசியக் கட்சி அரசாங்கத்தின் மந்திரி சபை,பாதுகாப்புக்காக அச்சம் கொண்டு கடலில் தரித்து நின்ற கப்பல் ஒன்றில் தஞ்சம் புகுந்து மந்திரி சபைக் கூட்டத்தை நடத்த வேண்டிய நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டது. அந்தளவு புரட்சிகரமானதாய் அப்போராட்டம் அமைந்திருந்தது.

அடுத்து 1956 இல் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி அரசாங்கத்தின் சார்பில் பிரதமர் பண்டாரநாயக்க `சிங்களம் மட்டும்' சட்டத்தினை நிறைவேற்ற முற்பட்ட போது தமிழ்மொழிக்கும் அரச கரும அந்தஸ்து வழங்கா விட்டால் அது நாட்டை இரண்டாகப் பிளவுபடுத்த வழிசமைக்குமென இடதுசாரிகளே அதனை வன்மையாக எதிர்த்தனர். மிக துரதிர்ஷ்ட அதே இடதுசாரிகள் 1960 களில் குத்துக்கரணம் அடித்து 1964 இல் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி அரசாங்கத்துக்கு முட்டுக்கொடுக்கத் தலைப்பட்டதோடு இடதுசாரி இயக்கத்திற்கு களங்கம் கற்பித்து விட்டனர். அது மட்டுமல்லாமல் இனவாதத்துக்கு துணைபோகும் பாணியில் `டட்லிகே வடே மசால வடே' எனக் கோஷமிட்டு ஊர்வலத்தில் பங்குபற்றும் நிலைக்கும் தம்மைத் தாமே இட்டுச் சென்றுள்ளனர். எவ்வாறாயினும் அந்த பின்னடைவு கண்டு வாழாவிருந்து விடக்கூடாதென குறிப்பாக சில இளைய தலைமுறை தலைவர்கள் அயராது உழைத்ததன் பயனாகவே 1977 இல் நவசமசமாஜக் கட்சி தோற்றம் பெற்றது.

நவசமசமாஜக் கட்சி கடந்த 30 வருடங்களாக விலை போகாமல் செயற்பட்டு வந்துள்ளது.நாட்டை அடிமைப்படுத்தும் ஏகாதிபத்திய முதலாளித்துவ பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கு எதிராக அதாவது உலக வங்கி, சர்வதேச நாணய நிதியம் மற்றும் உலக வர்த்தக ஸ்தாபனம் விதிக்கும் உத்தரவுகளின் பேரிலான ஏழை எளிய மக்கள் விரோதமான பொருளாதாரக் கொள்கைகளுக்கு எதிராகப் போராடி வந்துள்ளது. அது போலவே புரையோடிப் போயுள்ள தேசிய இனப்பிரச்சினைக்குத் தமிழர் தாயகக் கோட்பாட்டினையேற்று சுயநிர்ணய உரிமையின் அடிப்படையில் சுயாட்சி மற்றும் சமத்துவம் கொண்ட அரசியல் தீர்வு காணப்பட வேண்டுமென நவசமசமாஜக்கட்சி ஆரம்பத்தில் முன்வைத்த விஞ்ஞாபனத்தில் உள்ளடக்கப்பட்டதற்கு அமைய அயராது போராடி வந்துள்ளது.

மேலும், ஆரம்பம் முதல் அதாவது 1978 பெப்ரவரியில் ஜே.ஆர். ஜயவர்தன கொண்டு வந்த சர்வாதிகார அரசியலமைப்பினை எதிர்த்து கறுப்புக் கொடிப் போராட்டத்தினை முதலாவதாக நவசமசமாஜக் கட்சி நடத்தியது. அடுத்து 1979 இல் தமிழ் இன விடுதலைப் போராட்டத்தினை நசுக்குவதற்காக 14.07.1979 இல் நிறைவேற்றப்பட்ட பயங்கரவாத தடைச் சட்டத்தை எதிர்த்து பாராளுமன்றத்தை நோக்கி ஜனநாயகம் மரணித்து விட்டது என்பதை சித்திரிக்கும் முகமாக சவப்பெட்டி ஊர்வலம் ஒன்றினை நடாத்தியது. பலத்த பொலிஸ் தாக்குதல்களுக்கும் முகம் கொடுத்து இவ்வாறாக தனது 30 வருட கால வரலாறு பூராகவும் குறிப்பாக தமிழ் பேசும் மக்களின் சுயநிர்ணய, சுயாட்சி உரிமைக்காக அயராது அர்ப்பணிப்புடன் குரல் கொடுத்து வந்துள்ளது. எனவே, இனிமேலாவது தமிழ் பேசும் மக்கள் நவசமசமாஜக் கட்சியின் கைகளைப் பலப்படுத்த முன்வரவேண்டும் என இச்சந்தர்ப்பத்தில் அறைகூவல் விடுக்க விரும்புகிறேன்.

ஐ.தே.கட்சி அரசாங்கங்கள் என்றாலும் சரி, ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரக் கட்சி அரசாங்கங்கள் என்றாலும் சரி, நாட்டின் சமாதானம் மற்றும் அபிவிருத்தியைக் கருத்திற் கொண்டு தேசிய இனப்பிரச்சினைக்கு ஆக்கபூர்வமான அதிகாரப்பகிர்வு மூலம் அரசியல் தீர்வு காண வேண்டுமென திடசங்கற்பத்துடன் தொலைநோக்குடன் செயற்பட்டது கிடையாது. மாறாக விடுதலைப்புலிகளை பேச்சுவார்த்தை மேசைக்குக் கொண்டு வருவதற்காக அல்லது முற்றாக ஒழித்துக் கட்டுவதற்காக என்று காரணம் கற்பித்து தமிழ் மக்கள் மீது பல்வேறு மனிதாபிமானமற்ற கட்டுப்பாடுகளையும் தாங்கொணா அவலங்களையும் எல்லா அரசாங்கங்களும் சுமத்தி வந்துள்ளன. இன்றைய நிலைமை மேன்மேலும் மோசமடைந்துள்ளதையே காணமுடிகிறது. இதன் காரணமாக பெருவாரியான பணம் யுத்தத்திற்கு இறைக்கப்படுவதால் பணவீக்கமும் விலைவாசிகளும் கட்டுக்கடங்காமால் சென்று கொண்டிருக்கின்றன. இன்று பணவீக்கம் 19.6 சதவீதமென அரசாங்கம் அமத்தி வாசிக்கின்றதாயினும் உண்மையில் அது 24 சதவீதத்தை எட்டியுள்ளதாக பொருளியல் ஆய்வாளர்கள் அடித்துக் கூறுகின்றனர். பரந்துபட்ட பொதுமக்கள் உயர்ந்த வண்ணம் உள்ள வாழ்க்கைச் செலவைத் தாக்குப் பிடிக்க முடியாமலே அல்லலுறுகின்றனர். ஆனால், ஆட்சியாளரோ யுத்தத்தில் வெற்றி மேல் வெற்றி ஈட்டிக்கொண்டிருக்கின்றோம். பிரபாகரனின் நாட்கள் எண்ணப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. வன்னியைக் கைப்பற்றும் நாள் வெகு தொலைவில் இல்லை. கிழக்கைப் பிடித்தது போல் வடக்கையும் பிடித்து விடுவோம் என்றெல்லாம் பிரசார / உளவியல் யுத்தம் நடத்திக்கொண்டிருக்கின்றது.

மாத்தறையில் ஜனாதிபதி உரை

2004 டிசம்பர் 26 ஆழிப்பேரலை அல்லது சுனாமி காரணமாக சேதமடைந்த மாநாம பாலத்தை புனர்நிர்மாணம் செய்து சென்ற வெள்ளிக்கிழமை ஜனாதிபதி மகிந்த ராஜபக்‌ஷ திறந்து வைத்து உரையாற்றுகையிலேயே, விடுதலைப்புலிகள் ஆயுதங்களைக் கீழே வைத்து விட்டு பேச்சுவார்த்தைக்கு வர வேண்டுமென அழைப்பு விடுத்துள்ளார். அல்லது சுனாமி அனர்த்தம் நிகழ்ந்த போது பிரதமர் பதவி வகித்திருந்த ராஜபக்‌ஷ பாராளுமன்றத்தில் ஆற்றிய உரை இச்சந்தர்ப்பத்தில் ஞாபகத்திற்கு வருகிறது. இத்தனை நீண்ட நெடுங்காலமாக எமது அரசியல் வாழ்க்கையில் பெற்ற அனுபவங்கள் மற்றும் பாராளுமன்றத்தில் ஆற்றிய ஏராளமான உரைகள் முதலியன மூலம் கற்றுக் கொள்ளத்தவறிய பாடத்தினை ஒரு சில நிமிடங்களில் சுனாமி அனர்த்தம் புகட்டியுள்ளது. அதாவது இந்த சுனாமி இன, மத, குல, பால் பேதம் பார்க்காமலே எல்லோரையும் சமமாக நடத்தியுள்ளது. அது தான் நாம் மறக்கமுடியாத பாடமாகும். இவ்வாறு தான் அன்று பாராளுமன்றத்தில் ராஜபக்‌ஷ உரையாற்றியிருந்தார். ஆனால், ஆழிப்பேரலை ஓய்ந்த கையோடு அது புகட்டிய பாடமும் ஓடி மறைந்து விட்டதே!

இந்த அனர்த்தம் காரணமாக உண்மையில் சாதாரண பொதுமக்கள் இன, மத, பேதமின்றி பரஸ்பரம் உதவிக்கரம் நீட்டி ஒருவரையொருவர் வாஞ்சையோடு காப்பாற்றினர். ஏன் படையினர் மற்றும் விடுதலைப்புலிகள் இருசாராருக்கும் இடையில் கூட அத்தகைய மனிதாபிமான உதவிகள் பரிவர்த்தனை செய்யப்பட்டதாக அறியப்பட்டது. அந்த நிலையில் விடுதலைப்புலிகளின் பங்களிப்புடன் நல்லெண்ணத்தையும் ஐக்கியத்தையும் கட்டியெழுப்புவதற்கு உதவக்கூடிய சில நடவடிக்கைகள் உத்தேசிக்கப்பட்டிருந்தன. அதாவது விடுதலைப்புலிகளின் முக்கியமான பங்களிப்புடன் ககூணிட்ண் என அழைக்கப்பட்டதாகிய சுனாமிக்குப் பின்னரான செயற்பாட்டு முப்பொறி முறையினை ஏற்படுத்தவென எடுத்த முயற்சி அன்றைய அரசாங்கத்தின் ஒரு பிரிவினர் நீதித்துறையை நாடி முறியடித்தனர்.

ஜனாதிபதி தனது அன்றைய மாத்தறை உரையில் மேலும் கூறிவைத்ததைப் பார்ப்போம். "சகல இனங்களும் இன, மத, மொழி பேதங்களை மறந்து ஒரு தாய் பிள்ளைகள் போல் கைகோர்ப்பதை எனது அரசியல் வரலாற்றில் முதன் முறையாக கண்டு கொண்டிருக்கிறேன்...எம்மால் பயங்கரவாதத்தை வெற்றி கொள்ள முடியும். பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான போராட்டங்களில் கடந்த 2 வருடங்களை விடவும் தற்போது பாரிய அளவிலான வெற்றிகளைப் பெற்று வருகிறோம். அரசியல் தீர்வே தேவையென சிலர் கூறுகின்றனர். எவ்வாறாயினும் யுத்தத்தின் மூலமான வெற்றிகளே அரசியல் தீர்வுக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை நீங்கள் ஏற்றுக் கொள்ள வேண்டும்... யுத்தத்தின் மூலம் பிரச்சினைக்குத் தீர்வு காண முடியாது என்பதை புலிகளுக்கு உணர்த்த வேண்டும்" இது தான் மாத்தறையில் மகிந்த ராஜபக்‌ஷ செய்த பிரசங்கத்தின் சாராம்சமாகும்.

சமாதானமான முறையில் 3 தசாப்தங்களாகப் போராடி அது எதுவித பிரயோசனத்தையும் கொண்டு வராத நிலையிலேயே ஆயுதப் போராட்டமும் யுத்தமும் வந்து சேர்ந்தன என்பதை ஆட்சியாளர் அறவே மறந்து விட்டனர். இதை Political amnesia என ஆங்கிலத்தில் கூறுவார்கள்.

இன்னும் 2 அல்லது 3 வருடங்களில் விடுதலைப்புலிகளை முற்றாக அழித்து விட முடியுமென சில மாதங்களுக்கு முன் பாதுகாப்புச் செயலாளர் கோதாபய ராஜபக்‌ஷ கூறியிருந்தார். 2 வாரங்களுக்கு முன்பு இராணுவத் தலைமையகத்தில் படைத் தளபதிகள் மத்தியில் உரையாற்றிய இராணுவத் தளபதி லெப்டினனட் ஜெனரல் சரத் பொன்சேகா உரையாற்றும் போது, விடுதலைப்புலிகளை எதிர்வரும் ஆகஸ்ட் மாதத்திற்கு முன்னதாக ஒழித்துக்கட்டி விட முடியுமெனவும் அதற்கான முழு ஒத்துழைப்பை தளபதிகள் வழங்க வேண்டுமென அறைகூவல் விடுத்திருந்தார்.

அரச தரப்பினரின் இவ்வாறான கூற்றுக்களைப் பார்க்கும் போது அவர்கள் வரலாற்றை பின்நோக்கிப் பார்ப்பதாகவோ பிரச்சினையையும் நிலைமையையும் யதார்த்தபூர்வமாக அணுகவிரும்புவதாகவோ இனப்பிரச்சினைக்கு ஆக்கபூர்வமான அரசியல் தீர்வு கண்டு நாட்டை விரைந்து சுபிட்சப்பாதையில் இட்டுச்செல்ல வேண்டுமென்று சிந்திப்பதாகவோ நிச்சயமாகத் தெரியவில்லை. மாறாக எத்தகைய தந்திரோபாயத்தையாவது கையாண்டு பதவியைத் தக்கவைத்துக் கொள்வதற்கு தென்னிலங்கை மக்களை யுத்த மோகத்தில் ஆழ்த்தி மயக்கி வைத்திருப்பதே அரசாங்கத்தின் பிரயத்தனமாகவுள்ளது. எனவே, சமாதானத்துக்காக உழைப்பவர்கள் தேசத்துரோகிகள் என சிந்திக்குமளவுக்கு நிலைமை மோசமாக்கப்பட்டுள்ளது.

அடம்பன் கொடியும் திரண்டால் மிடுக்கு என்பதற்கு ஒப்ப அடக்கியொடுக்கப்படும் வடக்கு தெற்கு மக்கள் கைகோர்த்துச் செயற்படுவது விடுதலைக்கு இன்றியமையானதாகும். இவ்வாறாக மக்களை அணி திரட்டும் பணியில் இன்று (இடதுசாரி முன்னணியின் பதாகையின் கீழ் செயற்பட்டு வரும்) நவசம சமாஜக் கட்சி மீண்டும் திடசங்கற்பம் பூண்டு நிற்கிறது. ஒன்றுபடுவோம் உரிமைகளை வென்றெடுப்போம்.


-வ.திருநாவுக்கரசு-

குற்றவாளிக் கூண்டில் "அதிகாரப் பயங்கரவாதம்'!

தமிழர் தேசியத்துக்காகவும், தமிழரின் நியாயமான உரிமைகளுக்காகவும், கௌரவமான வாழ்வுக்காகவும் குரல் எழுப்பி வந்த ஒரு தமிழ் அரசியல்வாதி துப்பாக்கி முனையில் சாகடிக்கப்பட்டிருக்கின்றார். பெரும்பான்மையினரின் கட்சிக்குள் இருந்துகொண்டே சிறுபான்மையினரின் உரிமைகளுக்காகத் துணிச்சலுடன் போராடி வந்த ஓர் அரசியல் நெஞ்சுறுதியாளனின் மூச்சு பேச்சு ஆயுதப் பலாத்காரத்தால் நசுக்கப்பட்டிருக்கின்றது; அடக்கப் பட்டிருக்கின்றது.

மகேஸ்வரன் எம்.பியின் கொலைக்குப் பல்வேறு தரப்புகள் மீதும் மாறி, மாறி குற்றம் சுமத்தப்படுகின்றது. குற்றவாளி யாராகவும் இருக்கலாம். இக்கொடூரக் கொலைக்குத் தூண்டிய பின்னணியில் எந்த அரசியல் தலைமையும் இருக்கலாம்.
ஆனால் இக் கொலைக்கான சூழலை ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதன் மூலம் இதற்கு வழிசெய்த கடுங் குற்றத்தில் இருந்து பொறுப்பில் இருந்து இலங்கையின் பாதுகாப்பு அமைச்சு என்ன காரணத்தைக் கூறியும் தப்பி விட முடியாது.

மகேஸ்வரனுக்குப் பெரும் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் உயிராபத்து உள்ளது என்பது வெளிப்படையான விடயம். இலங்கையின் அரசியல் மற்றும் அன்றாட நடப்புகளை மேலோட்டமாகக் கவனிப்பவர்களால் கூட இதனை ஊகித்து விட முடியும். அத்துடன் ஏற்கனவே ஒரு தடவை துப்பாக்கிதாரியினால் அவர் இலக்கு வைக்கப்பட்டவர் என்பதும் தெரிந்த அம்சம்தான்.

அத்தகையவருக்கு அதிரடிப்படையினர் உட்படப் பதினெட்டு மெய்க்காவலர்களை இந்த அரசு ஏற்கனவே வழங்கியிருந்தது அவருக்கு உள்ள உயிராபத்தை உணர்ந்திருந்ததால்.
ஆனால் சரியாக இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னரே அந்தப் பாதுகாப்பு வெறும் இரண்டு பொலிஸ்காரர்களாக நியாயமற்ற முறையில் அடியோடு குறைக்கப்பட்டது. அதுவே இந்தக் கொடூரக் கொலைக்கு இலகுவாக வழி செய்தது என்பது துலாம்பரம்.
தமக்கு உயிராபத்து உள்ளது என்பதை எழுத்துமூலம் பாதுகாப்பு அமைச்சின் செயலாளர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷவுக்கு மகேஸ்வரன் தெரிவித்தும் கூட அது குறித்துக் கவனம் எடுக்காமல் அக் கோரிக்கையை உதாசீனம் செய்து இந்தக் கொடூரக் கொலைக்கு இலகுவான சந்தர்ப்பத்தையும் வாய்ப்பையும் ஏற்படுத்திக் கொடுத்து இக் கொலைக்கு ஒரு வழியில் காரணமாகியிருக்கின்றார் ஜனாதிபதி மஹிந்த ராஜபக்ஷவின் சகோதரர் கோட்டாபய ராஜபக்ஷ.
இரண்டு வாரங்களுக்கு முன்னர் வரை மகேஸ்வரன் எம். பிக்கு விசேட அதிரடிப்படையினர் உட்பட 18 மெய்க்காவலர்கள், அவர்களுக்கான வாகனங்கள் போன்றவை வழங்கப்பட்டிருந்தமை ஏன்? அது திடீரென இரண்டு பொலிஸ்காரர்களாகக் குறைக்கப்பட்டமை ஏன்?
அரசியல் சித்து விளையாட்டுக்கும், அரசியல் அதிகாரப் போட்டிக்கும் பாதுகாப்பு விவகாரத்தைத் துரும்புச் சீட்டாகப் பயன்படுத்தும் அரசுத் தலைமையின் கீழ்த்தரமான கேவலப் போக்கே இதற்குக் காரணம் என்பது துலாம்பரமாக வெள்ளிடைமலையாக புலப்படும் விடயங்களாகும்.
இலங்கையில் அதிகாரத்தைத் தக்கவைக்கும் அரசியல் போட்டா போட்டியில் பாதுகாப்பு விவகாரங்களே பணயம் வைக்கப்படுகின்றன என்பது இங்கு நமது கண்களுக்கு அப்பட்டமாகப் புலப்படும் அம்சமாகும்.

அரசியல் அதிகாரத்தைத் தக்கவைப்பதற்காக, தென்னிலங்கை பௌத்த சிங்களப் பேரினவாத சக்திகளைத் "தாஜா' செய்ய விரும்புகிறது அரசுத் தலைமை. அதற்காக அவர்களைச் சமாளிப்பதற்காக அவர்களின் விருப்பத்தை நிறைவு செய்வதற்காக தமிழர் தேசம் மீது கொடூரப் போரை யுத்தவெறியோடு தொடுப்பதற்கு சன்னதம் கொண்டு நிற்கின்றது அது.
இப்படிப் பிரதான தேசிய அரசியலை நடத்துவதற்கே பாதுகாப்பு மற்றும் போர் போன்ற விடயங்களைத் துச்சமாகக் கையாண்டு முழு இலங்கைத் தீவையும் நட்டாற்றில் மூழ்கடிக்கும் அரசியல் தலைமைகளுக்கு, தமது அரசியல் எதிர்ப்பு சக்திகளை அடக்குவதற்கு அதே பாதுகாப்பு விடயங்களைப் பயன்படுத்துவது ஒரு பெரிய விடயமே அல்ல.
மகேஸ்வரனைச் சுட்டுக் கொலை செய்த குற்றத்தை விட, தமது அரசியல் இலக்குகளையும், உள்நோக்குகளையும் எட்டுவதற்காக ஜனநாயக அரசியலில் இருக்கும் எதிர்த்தரப்பாரின் பாதுகாப்பைக் கேள்விக்குள்ளும், அச்சுறுத்தலுக்குள்ளும் ஆழ்த்தும் அதிகாரப் போக்கே கொடுங்குற்றமாகும்.

அரசியல் இலக்குகளை அடைவதற்கு வன்முறை அல்லது புரட்சிகர நடவடிக்கைகளை நாடுவோரை "பயங்கரவாதிகள்' என்று சித்திரிப்போர், இவ்வாறு அரசியல் நோக்கங்களை அடைவதற்காக எதிர்த்தரப்பில் உள்ள ஜனநாயக அரசியல்வாதிகளின் உயிர்களை ஆபத்துக்குள் ஆழ்த்தும் வகையில் நடவடிக்கை எடுத்து அதிகாரங்களைப் பிரயோகிக்கும் அதிகார வர்க்கத்தின் செயற்பாட்டை "அதிகாரப் பயங்கரவாதம்' என்று வரையறை செய்ய முன்வருவார்களா?
அரசியல் தலைவர்களுக்கு பாதுகாப்புக் கொடுக்கும் அம்சத்தையும், அதிகாரத்தையும் தங்களின் சொந்த வீட்டுச் சொத்துப் போலவும், தமது சுயநல அரசியல் நோக்கங்களுக்கும், இலக்குக்கும் ஏற்றவாறு பயன்படுத்தும் விவகாரமாகவும் கையாளும் அதிகார அரசியல்வாதிகளும் ஒரு வகையில் "பயங்கரவாதி'களே என்பது ஏற்றுக்கொள்ளப்பட வேண்டிய உண்மையாகும்.

Uthayan.com

ஆண்டு தொடக்கங்களில் சிங்களம் தந்த புத்தாண்டுப் பரிசுகள்

புத்தாண்டு பிறந்துவிட்டது கடந்த கால கசப்புக்கள் எல்லாம் நீங்கி நிம்மதியான ஆண்டாக இவ்வாண்டு அமையுமா என்ற ஏக்கங்கள் ஒவ்வொரு புத்தாண்டைப்போல இவ்வாண்டும் பல எதிர்பார்ப்புகளை எம்மவரிடையே ஏற்படுத்திவிட்டிருக்கும் என்ற நிலையில் 'வரலாறு களை மறந்துவிடாதே" எனச் சொல்லி நிற்கிறது காலம்.

ஒவ்வொரு சாதாரண மனிதன் இடத்திலும் புதுமையான விடயம் ஒன்று புகுந்துவிட்டால் அதில் அவனிற்கு பல எதிர்பார்ப்புகள் இருக்கும். அதன் ஒரு வடிவமாகவே கால நகர்வால் பிறக்கின்ற புத்தாண்டிலும் மனிதனின் எதிர்பார்ப்புகள் பல பொதிந்திருக்கும் 'பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலுமான" சம்பவங்களும் புதிய மாற்றங்களை ஏற்படுத்திக் கொள்வதில் அதிக நாட்டமும் என புதிய வழிப்பிரவேசத்தில் மனிதமனம் அவாவி நிற்கும். ஆனால், ஈழத் தமிழர்களின் வாழ்வில் புத்தாண்டுகள் என்னத்தைத் தந்துவிட்டுச் சென்றிருக்கின்றன. தமிழினம் எதிர்பார்ப்பது போல் புத்தாண்டுகளில் சிங்கள அடக்குமுறையாளர்களின் மனங்கள் மாற்றம் அடைந்திருக்கின்றனவா என்று பார்த்தால் இரத்தம் தோய்ந்த கசப்பான சம்பவங்களை ஆண்டுத் தொடங்கங்களில் சிங்களம் எமக்குப் பரிசாகத் தந்திருக்கிறது என்ற உண்மை புலப்படும்.

1958 ஆம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் வாகனங்களில் சிங்கள சிறி எழுத்து பொறிக்கும் சட்டமும் இரண்டு வருடம் கழித்து 1960 ஆம் ஆண்டு அப்போதைய சிறிமாவோ அரசால் நீதிமன்ற நிர்வாக மொழியாக சிங்கள மொழி மட்டும் பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்ற சட்டமும் தமிழ் மக்களை ஆண்டுத் தொடக்கங்களிலேயே சீண்டிப்பார்த்த சிங்கள ஏகாதிபத்திய ஆட்சியாளர்களின் வரலாறுகள் இற்றைவரை எம்மினத்தை அழிக்கும் நடவடிக்கைகளாகத் தொடர்கின்றன.

இந்த நிலையில் தற்போதைய சிங்கள ஆட்சியாளர் மகிந்தவின் காலத்தில் 2006 ஆம் ஆண்டு, 2007 ஆம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் நிகழ்த்தப்பட்ட தமிழினத்தை உலுப்பிய படுகொலைச் சம்பவங்களை இத்தருணத்தில் நினைவூட்டிப் பார்ப்பது எமது இனத்தின் விழிப்பிற்கு உதவியாக இருக்கும் எனக் கருதுகிறேன்.

சிங்கள மக்களிடையே இனவாதக் கருத்துக்களைப் போதிக்கும் சர்வதேச முகத்தின் முன்னே சமாதான அவதாரமாய் காட்டியும் 2005 ஆம் ஆண்டு பிற்பகுதியில் சனாதிபதியாக ஆட்சிபீடமேறிய மகிந்த ராஜபக்ச, ஆரம்பத்திலேயே தமிழின விரோதப் போக்கை சிறுக சிறுக வெளிப்படுத்த தொடங்கியிருந்தார். அதன் ஒரு பெரிய வெளிப்பாடாக அடுத்த ஆண்டு 2006 ஆம் ஆண்டு பிறப்பிலே மகிந்த அரசு தமிழினத்திற்குத் தந்த புத்தாண்டுப் பரிசை உணர்வுள்ள எந்தத் தமிழனும் மறந்திருக்க வாய்ப்பில்லை.

வழமை போலவே பல எதிர்பார்ப்புக்களை சுமந்தவர்களாய் 2006 ஆம் ஆண்டை வரவேற்ற தமிழினம் மறுநாள் பொழுதுகளையும் கழித்திருந்த வேளை இரண்டாம் திகதி மாலை 7.45 மணிக்கு நடந்த அந்த கொடூரம் புத்தாண்டு எதிர்பார்ப்புகளை எல்லாம் புஸ்வாணமாக்கியிருந் தது.

அன்று மாலை அந்த மாணவர்கள் குழு தமது திருகோணமலை நிலத்தில் அமைந்துள்ள கடற்கரையின் காந்தி சிலை அருகே ஒன்று கூடுகின்றனர் வழமை போலவே.

கல்வி என்ற தெரிவிலே உயர்கல்வி வரைத் தமது கல்வி நடவடிக்கைகளைத் தொடர்ந்திருந்த அந்த மாணவ நண்பர்கள் தாம் நண்பர்களைச் சந்தித்துக் கதைக்கும் அவசியத்தை வீட்டில் பெற்றோரிடம் சொல்லிவிட்டு அவ்விடத்தில் கூடிக் கதைத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

திடீரென அங்கு வந்த சிங்களப்படை வாகனம் அவர்கள் அனைவரையும் சுற்றிவளைத்துப் பிடிக்கின்றது. அடித்து உதைத்து வாகனத்தில் ஏற்றுகிறார்கள் ஏன் இப்படிச் செய்கிறார்கள் என அந்த மாணவர்களால் வினா எழுப்பி விடைகாண முடியாத நேரப்பொழுதில், கொண்டு செல்லப்பட்ட மாணவர்கள் வாகனத்திலிருந்து அடித்துத் தள்ளப்பட்டு ஒவ்வொருவராய் சுட்டுக்கொல்லப்படுகிறார்கள். அந்தக் கடற்கரையே துப்பாக்கி வேட்டோசையால் அதிர்கிறது ஐந்து மாணவர்களின் உயிர் துடி துடித்துப் பிரிகிறது இரு மாணவர்கள் குற்றுயிராய்க் கிடக்கிறார்கள்.

ஏதோ விபரீதம் நடந்து விட்டதை உணர்ந்த அந்தப் பகுதி மக்கள் சம்பவ இடம் நோக்கி ஓடுகிறார்கள். ஆனால் அங்கு நின்ற படைகளால் மக்கள் திருப்பி விரட்டியடிக்கப்படுகிறார்கள்.

மறுநாள் சிறிலங்காவின் ஊடக செய்திகள் இவ்வாறாகச் செய்திகளை வெளிவிடுகின்றன இராணுவத்தினரைத் தாக்குவதற்காக கைக்குண்டுகளுடன் முச்சக்கர வண்டியில் வந்தவர்கள் கையில் வைத்திருந்த கைக்குண்டு வெடித்ததனால் ஐந்து பயங்கரவாதிகள் கொல்லப்பட்டனர்.

'இராணுவத்தைத் தாக்க வந்த புலிகள் மீது இராணுவத்தினர் தாக்கியதில் ஐந்து புலிகள் கொல்லப்பட்டனர்" என்றவாறான செய்திகள் தமிழ் மக்கள் மனங்களை ஆத்திரம் கொள்ளச் செய்தன.

நீண்ட நேரத்தின் பின்னே காயப்பட்டவர்கள் மருத்துவமனைக்குக் கொண்டு செல்லப்பட்டனர். இறந்தவர்களின் உடல்களைப் பயங்கரவாதிகள் என முத்திரை குத்தி சிறிலங்காக் காவல்துறையினர் மருத்துவமனையில் கொண்டு போய்ப்போட்டனர்.

இறந்தவர்கள் பயங்கரவாதிகள் என உறுதிப்படுத்தி ஒப்பமிட்டாலே சடலங்களை உறவினர்களிடம் ஒப்படைப்போம் எனச் சிறிலங்காக் காவல்துறை அறிவித்தது. இந்நிலையில் கொதிப்படைந்த அந்த மக்களின் ஆர்ப்பாட்டங்களின் பின் நீண்ட இழுபறிக்கு மத்தியிலேயே சடலங்களை ஒப்படைத்தனர்.

மரண விசாரணையில் துப்பாக்கிச் சூட்டு சம்பவத்தாலேயே மாணவர்கள் உயிர் இழந்திருப்பது உறுதியானது. இவ்வாறான நிலையில் தாக்க வந்தவர்களையே இராணுவத்தினர் தாக்க வேண்டி வந்தது என மழுப்பும் பாணியில் சிங்கள இராணுவப் பேச்சாளர் பிரசாத் சமரசிங்க அறிக்கை மேல் அறிக்கைவிட்டார்.

இவ்விடயத்தில் இன்னுமொன்றையும் பார்க்கவேண்டும். இராணுவத்தைத் தாக்கும் பொதுமக்களை இராணுவத்தினர் சுடலாம் என இராணுவத் தளபதி சரத் பொன்சேகா இராணுவத்திற்கு உத்தரவிட்டு சில நாட்களிலேயே இச்சம்பவம் இடம்பெற்றது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதனூடாகவே அப்பாவி மாணவர்கள் பயங்கரவாதிகள் ஆக்கப்பட்ட சம்பவத்தையும் பார்க்கவேண்டும்.

இந்தப் படுகொலைக்கு யார் பொறுப்பு என உடனடியாகக் கூறிவிட முடியவில்லை எனப் போர் நிறுத்தக் கண்காணிப்பு குழுவும் வழமை போலவே அறிக்கை விட்டு விட்டு அடங்கி விடுகிறது.

தமிழர் தேசம் கிளர்ந்தெழுந்தது. திருமலை நகரத்தில் கதவடைப்புக்கு அழைப்பு விடுக்கப்படாமலேயே தமது இயல்பு நிலை முடங்கியது தமிழீழம் எங்கணும் இப்படுகொலைக்கு எதிரான கண்டன ஆர்ப்பாட்டங்கள் முன்னெடுக்கப்பட்டன. அப்பாவித் தமிழர்களையே பயங்கரவாதிகளாக்கிய சிங்களத்தின் செயல்கண்டு இறந்தவர்களின் பெற்றோர்களும் உறவினர்களும் கதிகலங்கி அழுதார்கள்.

1985 ஆம் ஆண்டு பிறந்த கோகிதராஜா றொகான், சண்முகராசா கஜேந்திரன், மனோ கரன் ரஜீகர், யோ.ஹேமச்சந்திரன், தங்கத்துரை சிவானந்தா அகிய ஐந்து மாணவர்களும் ஒரே பாடசாலையில் கல்வி கற்று உயர்தரத்திற்குத் தேறி அடுத்த கட்ட கல்வி நடவடிக்கைகளுக் காக தயாராகியிருந்தவர்கள் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

அவர்கள் பெற்றோரிடம் கூறிவிட்டு கடற்கரைக்குச் சென்று சில மணி நேரத்தில் ஒரு மாணவன் தனது தந்தையிடம் செல்பேசியில் தொடர்பு கொண்டு 'அப்பா எங்கள ஆமி சுற்றிவளைச்சு பிடிச்சு முட்டுக்கால்ல இருந்திவைத்திருக்கிறாங்கள்" என்று பதற்றத்துடன் கூறியிருக்கிறான் அதுவே இறுதியாக அந்த மாணவர்கள் குழுவிடம் இருந்து வந்த அபாய செய்தியாக இருந்தது.

பெற்றோர்கள் பதறியடித்து அங்கு சென்று சேர்ந்த நேரத்தில் எல்லாமே முடிந்து விட்டிருந்தது. சிங்களவனின் பார்வையில் அப்பாவித் தமிழன் அர்ப்ப பிராணியாகவே கணிக்கப்பட்டு கொல்லப்படும் சம்பவங்களின் தொடர்ச்சியாக அன்றைய தினம் ஐந்து தமிழ் மாணவர்கள் இரையாக்கப்பட்டார்கள்.

புத்தாண்டு பிறந்த செய்தியுடன் புதிய நல்வரவுகளை எதிர்பார்த்திருந்த தமிழினத்திற்கு சிங்களம் தந்த புத்தாண்டு சிறப்புப் பரிசு படுகொலையுடன் தொடங்கியது. இது 2006 ஆம் ஆண்டு தொடக்கத்தின் செய்தியாக இருக்க 2007 ஆம் ஆண்டு தொடக்கத்தில் அதை விஞ்சும் விதத்தில் சிங்களம் தந்த தமிழினப் படுகொலையினை அடுத்ததாக இத்தருணத்தில் நினைவூட்டிப் பார்க்கவேண்டும். 2007 ஆம் ஆண்டு பிறப்பெடுத்து ஒரு நாள் கழிந்து இரண்டாம் திகதி மாணவர்கள் படுகொலையின் ஓராண்டு பூர்த்தியன்று மன்னார் இலுப்பைக்கடவை படகுத்துறை கிராமத்தில் காலை 9.30 மணியளவில் சிறிலங்காப்படைகளின் மிகை ஒலி விமானங்கள் படுகொலையைத் தொடக்கிவிட்டன.

இடம்பெயர்ந்த நிலையில் மிக வசதிக் குறைவுகளுடன் வாழ்ந்து வந்த அந்த படகுத்துறை கிராம மக்கள் மீது சிங்கள விமானப் படை நிகழ்த்திய கோரக்குண்டு வீச்சில் சிறுவர்கள், கர்ப்பிணிகள் உட்பட 16 அப்பாவித் தமிழ்மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்டனர். 40 வரையான மக்கள் படுகாயங்களுக்குள்ளாகினர். தமிழர் மனங்கள் ஆண்டு தொடக்கத்தில் மீண்டும் சீண்டப்பட்டன அப்பாவித் தமிழர்களின் அவலப் படுகொலை கண்டு மனித நேயவாதிகள் கலங்கினர். ஆனால் சிங்கள அரசோ வழமை போலவே மன்னாரில் புலிகளின் முகாமை அழித்துவிட்டதாக அறிக்கை விட்டது. அதனை சில ஊடகங்களும் பெரிதுபடுத்திப்போட்டன. சாதாரண ஓலைக்குடில்களும் வெட்டையான மணற்பரப்பும் சிங்கள விமானப் படைக்கு புலிகளின் முகாம்களாகத் தெரிந்ததில் வியப்பில்லை. ஏனெனில் நவாலி சென் பீற்றர் தேவலாயமே அவர்களுக்குப் புலிகளின் இலக்காகத் தென்பட்டபோது இது பெரிய விடயமில்லை. ஆகவே தமிழர்கள் எல்லாம் புலிகள் எனப்பார்க்கும் சிங்கள மனோபலத்தில் படகுத்துறை இடம்பெயர்ந்தோர் குடியிருப்பும் புலிகளின் நிலைகளே.

சம்பவ இடத்தை நேரில் சென்று பார்வையிட்ட மன்னார் ஆயர் வண இராயப்பு ஜோசப் அடிகளார் விடுதலைப் புலிகளின் இலக்குகளோ அல்லது நடமாட்டங்களோ இல்லாத மக்கள் குடியிருப்புக்கள் மீதே விமானப்படை விமானங்கள் தாக்குதல் நடாத்தின. இது முற்று முழுதான அரச பயங்கரவாத செயல் எனத் தெரிவித்திருந்தார்.

இந்த நிலையில் 2007 ஆம் ஆண்டு புத்தாண்டு செய்தியாக யாழ். ஆயர் தோமஸ் சௌந்தரநாயகம் அவர்கள் கருத்துத் தெரிவிக்கையில்; 'இவ்வாண்டு இலங்கை வாழ் தமிழ் மக்கள் அனைவருக்கும் அமைதியான, பாதுகாப்பான, மகிழ்ச்சியான சுதந்திரமான வாழ்வு மலரவேண்டும் என வேண்டுகிறேன்" எனத் தெரிவித்திருந்தார்.

யாழ். ஆயரின் வாழ்த்துச் செய்தி அவ்வாறான எதிர்பார்க்கையைத் தெரிவிக்கையில், மறுநாள் நியத்தில் நடந்த படுகொலையின் காட்சிகளை சாட்சியாய் சொன்ன மன்னார் ஆயரின் கூற்று, சிங்களத்தின் போர் நிலைப் போக்கை சென்ற ஆண்டின் தொடக்கத்திலும் எமக்கு உணர்த்தியது. இவ்வாறாக ஆண்டுத் தொடக்கங்களில் சிங்களப்படைகளால் நிகழ்த்தப்பட்ட தமிழினப் படுகொலைகள் எம்மை சிங்கள தேசம் குறித்த எச்சரிக்கை நிலைக்கு இட்டுச் சென்றிருக்கவேண்டும். சிங்களத் தலைவர்கள் தமது மக்களுக்கு வெளியிடுகின்ற வாழ்த்துச் செய்திகளில் தமிழினம் மயங்கிவிடக்கூடாது. மகிந்த ராஜபக்ச தனது புத்தாண்டு வாழ்த்துச் செய்திகளில் கடந்த இரு ஆண்டுகளில் சமாதானம், சுபீட்சம் பற்றி தெரிவித்து மறுநாள்களிலேயே இந்தப்படுகொலைகள் இடம்பெற்றிருந்தமையையும் இவ் விடத்தில் நாம் கவனத்தில் எடுக்கவேண்டும்.

தமிழனை அழிப்பதிலேயே சிங்களம் திருப்தி காணுகின்றது என்ற யதார்த்த நிலையையும் நாம் உணர்ந்தவர்களாக வேண்டும். ஏனெனில் இங்கு வாழ்கின்ற ஒவ்வொரு தமிழனும் சிங்களவர்களைப் பொறுத்தவரை புலிகளே. இந்நிலை மகிந்தவின் தற்போதைய ஆட்சிக்காலத்தில் மேலும் விரிவடைந்து செல்கின்ற நிலையே காணப்படுகின்றது.

இந்நிலையில், திருகோணமலை மாணவர்கள் படுகொலை சம்பவத்தையும் படகுத்துறைப் படுகொலை சம்பவத்தையும் நினைவில் கொண்டு சிங்கள தேசம் குறித்த எச்சரிக்கை உணர்வுகளைப் பாடமாய்க் கொண்டவர்களாய் இந்தப் புதிய ஆண்டிற்குள் பிரவேசித்து எமது நிரந்தர வாழ்வை உறுதிப்படுத்துவோம்.

ஆண்டுத் தொடக்கங்களில் சிங்களப்படைகள் நடாத்திய தமிழினப் படுகொலைகளை வரலாறாய் நினைவூட்டிப் பார்க்கும் இவ்வேளை இவ்வாண்டின் ஆரம்பமான நேற்றைய தினம் சிங்கள தேசத்தில் நிகழ்ந்த படுகொலை சம்பவம் ஒன்றும் தமிழினத்தை கவலை கொள்ள வைத்துள்ளது என்ற செய்தியும் இவ்வாண்டுத் தொடக்கத்தில் பதிவாகியுள்ளது.

கொழும்பு வாழ் தமிழர்களை பிரதிநிதித்துவப்படுத்தி செயற்பட்டு வந்த தமிழ் பாராளுமன்ற உறுப்பினர் தி.மகேஸ்வரன் கொழும்பில் சுட்டுக்கொலை செய்யப்பட்டிருக்கிறார் என்ற செய்தியுடன் சிங்கள தேசத்தின் தமிழிழனத்திற்கான புத்தாண்டுப் பரிசு இவ்வாண்டின் பரிசாகத் தொடங்கப்பட்டிருக்கிறது என்ற வேதனைக்குரிய செய்தியினையும் நாம் இவ்விடத்தில் பதிவாக்கவேண்டியதாயிற்று.

-ப.துஷ்யந்தன்-