எங்குமில்லைப் பாதுகாப்பு!

யாழ். மனித உரிமைகள் ஆணையகத்தில் சரணடைந்து யாழ். நீதிமன்ற உத்தரவின் அடிப்படையில் யாழ். சிறைச்சாலையில் தங்கவைக்கப்பட்டிருந்த இரு பொதுமக்களை சிறிலங்காப்படையினர் கடத்திச்சென்றுள்ளமை நீதிமன்றத்தாலோ அன்றிச்சிறைச்சாலைகளிலோ கூட தமிழ் மக்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்க முடியாது என்பதையே வெளிக்காட்டி நிற்கின்றது.

சிறிலங்காவின் சிறைச்சாலைகளில் தமிழ்க்; கைதிகள் படுகொலை செய்யப்படுவதும், தாக்கப்படுவதும் ஒன்றும் புதியதொன்றல்லத்தான். சிறைச்சாலை அதிகாரிகளின் வன்முறை, சிறையிலுள்ள சிங்களக் காடையர்களின் வன்முறை, வெளியிலுள்ள காடையர்கள் கடந்த காலத்தில் சிறைக்குள் புகுந்து தாக்குதல் என்ற வகையில் பலதடவை தமிழ்க்கைதிகள் தாக்கப்பட்டும் கொல்லப்பட்டும் உள்ளனர்.

சிறிலங்காவிலுள்ள பாதுகாப்பான சிறைக்கூடங்கள் எனக் கருதப்படும் வெலிக்கடை- மகசீன் சிறைகளிலும், இத்தகைய தாக்குதல்கள் இடம்பெற்றுள்ளன. இதேசமயம் தமிழ் இளைஞர்களுக்கு புனர்வாழ்வு எனக்கூறி; தடுத்து வைக்கப்பட்ட பிந்துனுவௌ போன்ற தடுப்பு முகாம்களிலும் இத்தகைய தாக்குதல்களும் படுகொலைகளும் இடம்பெற்றுள்ளன.

ஆயினும் தற்பொழுது யாழ். சிறைகளிலும் இடம்பெற்றுள்ள விடயமானது முன்னைய விடயங்களில் இருந்து சற்று வேறுபட்டதாகும். அதாவது முன்னையவர்கள் போன்று காரணத்துடனோ, அன்றி காரணமின்றியோ கைது செய்யப்பட்டு தண்டனை பெற்றவர்களும் நீதிமன்றம் கொண்டு செல்லப்படாதவர்களும் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகியமை போன்றதல்ல இது.

தற்பொழுது கடத்தலுக்கு உள்ளாகியுள்ளவர்களின் நிலைமையோ வேறுபட்டதாகும். அதாவது உயிர்த்தஞ்சம் கோரி மனித உரிமைகள் ஆணையகத்தில் சரணடைந்து நீதிமன்றத்தினால் பாதுகாப்பிற்கென இவர்கள் சிறைகளில் தடுத்து வைக்கப்பட்டவர்கள் அதாவது அடைக்கலம் தேடிய இடத்திலிருந்து கடத்தப்பட்டுள்ளனர்.

அதாவது வேறு போக்கிடம் இன்றியே உயிர் அச்சுறுத்தல் காரணமாக- மனித உரிமை ஆணைக்குழுவிடம் சரணடைந்து நீதிமன்றத்தின் பாதுகாப்பைத் தேட அவர்கள் முற்பட்டிருந்தனர். இத்தகையதொரு நிலையில் அவர்கள் கடத்தப்படுவதானது சிறிலங்கா ஆயுதப்படையினரின் கட்டுப்பாட்டுப் பகுதியில் எங்குமே அவர்கள் தஞ்சம் கோர முடியாத நிலை ஒன்றையே தோற்றுவித்துள்ளது.

அதுமட்டுமன்றி மனித உரிமை ஆணைக்குழுவிலோ அன்றி நீதிமன்றத்திலோ சரணடைதல்: பாதுகாப்புத் தேடுதல் என்பது கொலைகாரனின் குகைக்குள் பாதுகாப்புத் தேடுதல் போன்றதொன்றாகவே கொள்ளவேண்டியதும் ஆகியுள்ளது.

ஏனெனில் பாதுகாப்புத் தஞ்சம் கோரியவர்களையும் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டத்தின் அடிப்படையில் விசாரணைக்கென அனுமதிகோரும் போது நீதிமன்றம் அதற்கான அனுமதியைக் கேள்வி இன்றியே வழங்கிவிடுதல் கூடும். ஏனெனில் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டமோ எவரையும் காரணமின்றிக் கைது செய்யவும் விசாரிக்கவும் தடுத்து வைக்கவும் அனுமதி அளிக்கின்றது.

இன்றைய நிலையில் அவசரகாலச் சட்டத்துடன் இணைந்ததாகப் பயங்கரவாதத் தடைச்சட்டமானது காரணமின்றிக் கைது செய்யவோ தடுத்துவைக்கவோ மட்டுமன்றிக் சிறைச்சாலையிலிருந்து கடத்திச் செல்லவும் படுகொலை செய்யவும் கூட படைத்தரப்பிற்கு அனுமதியையும் அங்கீகாரத்தையும் அளித்துள்ளது எனில் மிகையாகமாட்டாது.
அவ்வாறு இல்லாதுவிடில் நீதிமன்ற உத்தரவு பெற்று சிறையில் இருந்தவரை விசாரணை எனக்கூறி; சந்திப்பிற்கு அனுமதியைப் பெற்று எவ்வாறு கடத்திச் செல்லமுடியும். இத்தகையதொரு நிலையில் இக்கடத்தலுக்குப் பொறுப்பு ஏற்பது யார்? விசாரணைக்கு அனுமதியளித்தது நீதிபதியா? அன்றி கடத்திச் சென்ற சிறிலங்கா ஆயுதப்படையினரா?

ஆனால் இக்கேள்விகளுக்கு சிறிலங்கா நீதிமன்றமோ அன்றி ஆயுதப்படைத்தரப்போ பதில் அளிக்கப்போவதில்லை. இதன் வெளிப்படையானது சிறிலங்கா நீதிமன்றங்களினால் தமிழ் மக்களுக்கு எத்தகைய பாதுகாப்பும் அளிக்க முடியாது என்பதே ஆகும். ஆனால் சிறிலங்கா நீதிமன்றம் மட்டுமல்ல சிறிலங்கா ஆட்சியாளர்கள் ,அரச நிர்வாகக் கட்டமைப்புக்கள் எவையுமே தமிழ் மக்களுக்குப் பாதுகாப்பு அளிக்கத்தயாராக இல்லை. அதாவது இலங்கையில் சிங்கள அரசிடம் இருந்து தமிழர்கள் பாதுகாப்பைப் பெறமுடியாது என்பதே யதார்த்த நிலையாகும்.

நன்றி: ஈழநாதம்

ஆட்சியைக் கைப்பற்ற ஜே.வி.பி வகுத்துள்ள வியூகம் என்ன?

சிறிலங்காவின் 2008 ஆம் ஆண்டுக்கான வரவு- செலவுத்திட்ட வாக்கெடுப்புக்கள் முன்னெப்பொழுதும் இல்லாதவாறு பரபரப்பை ஏற்படுத்திய போதும் எதுவித மாற்றத்தையும் ஏற்படுத்தாது முடிவடைந்து விட்டன.

எனினும் ஜே.வி.பி இந்த வாக்கெடுப்பின் போது நடைபெற்ற சம்பவங்களை வைத்து ஜே.வி.பி. பல வீரப்பிரதாபங்களையும் பெருமைகளையும் பேசிவருவதுடன் தன்னை எதிர்காலத்தில் முடிசூடிக் கொள்ளப்போகும் மன்னனாகவும் கற்பனை செய்துகொள்ளத் தொடங்கியுள்ளது.

இது ஒரு மாயத்தோற்றம் தான் என்பது குறித்து ஜே.வி.பி ஓரளவேனும் விளங்கி வைத்திருக்கின்றது எனவும் கொள்ளலாம். எனினும் அதனையே பெருப்பித்துக் காட்டி மக்களை ஏமாற்றி ஆட்சியைப் கைப்பற்றிவிடலாம் என்பது அதனது எண்ணமாகும்.

இந்த வாக்கெடுப்பின்போது ஜே.வி.பி. வாக்களிக்காமல் விட்டமையானது அரசாங்கம் சுலபமாக வெற்றிபெற உதவியது என்பதில் சந்தேகமில்லை. ஆனால் 225 பேர் கொண்ட பாராளுமன்றத்தில் 114 பேர் வரவு - செலவுத் திட்டத்திற்கு ஆதரவாக வாக்களித்தமையென்பது அரசாங்கம் வெற்றிபெற்று விட்டது என்பதையே வெளிப்படுத்துகிறது.

ஜே.வி.பி. நிச்சயமாக எதிர்த்தே வாக்களிக்கும் என்பது தெரிந்திருந்தால் இ.தொ. காங்கிரஸ் எதிர்த்து வாக்களித்திருக்கும் மலையக மக்கள் முன்னணி எதிர்த்திருக்கும் சு.க.விலிருந்து சிலர் வெளியேறி வந்திருப்பர், ஐ.தே.க. அதிருப்தியாளர் குழுவிலிருந்து பலர் ஐ.தே.க.வுக்கு மீண்டிருப்பர். எனவே அரசாங்கம் தோற்கடிக்கப்பட்டிருக்கும் என ஏனையோர் கருதுவது போலவே ஜே.வி.பியும் கருதினால் (அதேவேளை மகிந்த ஆட்கடத்தல் மூலமும் கூட வாக்கெடுப்பின் நிலையை மாற்றக்கூடியவர்) இங்கு இது ஜே.வி.பியின் வெற்றி என்று கூற என்ன இருக்கிறது?

அதாவது வரவு - செலவுத்திட்டம் தோற்கடிக்கப்படுவது என்பது ஜே.வி.பியின் கையில் மட்டும் தான் தங்கியிருந்தது என்று கூறமுடியாது என்பதையே இது புலப்படுத்துகிறது.

அடுத்ததாக ஜே.வி.பி தனக்கு ஏற்பட்டுள்ள நிர்ப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் மகிந்த ஆட்சியைத் தோற்கடிக்க முடியாத நிலையில் உள்ளது. ஏனெனில் வரவு - செலவுத்திட்டம் தோற்கடிக்கப்பட்டால். பாராளுமன்றம் கலைக்கப்படும் என்ற மகிந்தவின் எச்சரிக்கை நிச்சயமாக ஜே.வி.பிக்கு அச்சுறுத்தலானதே.

பாராளுமன்றம் கலைக்கப்பட்டு தேர்தல் ஒன்றை எதிர்கொள்ள ஜே.வி.பி இன்னமும் தயாராக இல்லை. அவ்வாறு ஒருநிலை ஏற்பட ஜே.வி.பியிலுள்ள பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள் அனைவரும் தயாரில்லை. எனவே மகிந்த அரசு கவிழும் நிலை ஏற்படுமானால் அதனைக் காப்பாற்ற ஜே.வி.பியில் பிளவு ஏற்பட்டுவிடலாம் என்ற அச்சம் கூட ஜே.வி.பியிடம் உள்ளது.

எனவே ஜே.வி.பியின் இந்த முடிவு நிர்ப்பந்தத்தின் அடிப்படையிலானது. தமது 37 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களையும் (ஒருவர் ஏற்கனவே ஆளும் கட்சிக்குத் தாவிவிட்டார்) காப்பாற்றிக் கொள்வது என்ற நோக்கத்திலானது.

இந்த வரவு - செலவுத்திட்டம் தொடர்பான வாக்களிப்பின் போது ஜே.வி.பி மூன்று விதமாக நடந்து கொண்டுள்ளது. அதாவது இரண்டாவது வாசிப்பின் மீதான வாக்கெடுப்பின் போது அதனை எதிர்த்து வாக்களித்தது. குழுநிலை விவாதத்தின் போது பாதுகாப்பு அமைச்சுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டின் போது ஆதரவாக வாக்களித்தது. மூன்றாவது வாசிப்பின்போது வாக்களிப்பில் கலந்துகொள்ளாது வெளியேறியது.

இவற்றுக்கு நேரத்திற்கு நேரம் பல கொள்கை விளக்கங்களையும் கூறியது.

முதலாவது வாக்கெடுப்புக்கு முன் அது அதற்கு ஆதரவாக வாக்களிக்க அரசுக்கு நான்கு நிபந்தனைகளை முன்வைத்து காலக்கெடுவையும் விதித்தது.

ஆனால் மகிந்த கண்டுகொள்ளவில்லை. அப்போது ஜே.வி.பி அதற்கான ஆட்சேபத்தை நேர்மையான முறையில் காண்பித்திருப்பதானால் வரவு-செலவுத்திட்டத்தை எதிர்ப்பதாக முன்னரே அறிவித்திருக்க வேண்டும். ஆனால் அவ்வாறு அறிவித்தால் சில கட்சிகள் பா.உ.கள் எதிரணிக்கு மாறி வரவு-செலவுத்திட்டம் தோற்கடிக்கப்பட்டு விடுமோ? என்ற அச்சத்தால் அது அவ்வாறு செய்யவில்லை.

பின்னர் 3-ஆவது வரவு - செலவுத்திட்ட வாக்களிப்புக்கு முன்னர் பல அரசியல் மாற்றங்கள் நிகழும் என்றெல்லாம் கூறியதுடன் அவ்வாறான மாற்றம் ஏற்படாத நிலையில் எதிர்த்து வாக்களிக்காது விடக்காரணம் எதுவும் இல்லை எனக்கூறியது. எனினும் அது வாக்களிப்பில் கலந்து கொள்ளவில்லை.

இதன்போது ஜே.வி.பி.யானது தான் எதிர்த்து வாக்களிக்கப்போவது போலக் காட்டிக்கொள்வதன் மூலம் ஆளும் கட்சியுடன் நிற்கும் முஸ்லிம் காங்கிரஸ், இ.தொ.கா. மற்றும் தடுமாற்ற சிந்தனை கொண்ட சில பா.உ.களை வெளியேற்றி மகிந்த ஆட்சியைப் பலவீனப்படுத்தி தனது கட்டுப்பாட்டிற்குள் கொண்டுவருவதே அதன் நோக்கமாக இருந்ததாகத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

இப்போது வரவு-செலவுத்திட்டம் நிறைவேறிவிட்டது. மகிந்த அரசாங்கம் காப்பாற்றப்பட்டு விட்டது. தேசத்துரோகம் புரிந்த ஐ.தே.கட்சியின் எண்ணம் நிறைவேறாது செய்யப்பட்டு விட்டதான திருப்தியில் ஜே.வி.பி உள்ளது.

அதன் அடுத்ததிட்டம் பிரதான எதிர்க்கட்சியாகப் பாராளுமன்றத்தில் அமர்வது எனக் கூறப்படுகிறது. இப்போது ஐ.தே.க. 42 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை மட்டும் கொண்ட கட்சியாக இருக்கையில், 37 பாராளுமன்ற உறுப்பினர்களை ஜே.வி.பி கொண்டிருக்கிறது. இந்த ஐந்தையும் எவ்வாறு சமப்படுத்துவது? என்று ஜே.வி.பி திட்டமிடுவதாக சில தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன.

ஐ.தே.க தோல்விமேல் தோல்வியைச் சந்தித்து வருகின்ற நிலையில் ஆட்சி விரைவில் கிட்டாது என்ற அதிருப்தியில் ஆறு ஐ.தே.க பா.உகள் ஆளும் கட்சிக்குத் தாவினால் ஜே.வி.பி. யின் கனவு நிறைவேறலாம். ஆனால் மகிந்த பலப்பட்டு விடுவாரே? அதுவும் ஜே.வி.பிக்குச் சங்கடம் தான்.

எனினும் எதிர்க்கட்சித் தலைவர் பதவி இப்போதைக்குப் பரவாயில்லை என ஜே.வி.பி. நினைக்குமாயின் அதனை வரவேற்கக்கூடும்.

அவ்வாறாயின் ஆட்சியைப் பிடிக்க ஜே.வி.பிதிட்டம் ஏதாவது வைத்திருக்கின்றதா? அதுவும் அதனிடம் கைவசம் உண்டு.

ஜே.வி.பி.யிடம் தேசப்பற்றுக்குறித்த ஓர் அளவுகோல் உண்டு. அதன்படி ஐக்கிய தேசியக்கட்சி ஒரு தேசவிரோதக் கட்சியாகும். அரசை எதிர்ப்பதற்காக தேசவிரோதக் கட்சியான ஐ.தே.க.வை ஆதரிக்க முடியாது என்பதற்காகவே அது மூன்றாம் கட்ட வாக்களிப்பில் கலந்துகொள்ளாது தவிர்த்ததாகக் கூறுகின்றது.

அதேவேளை பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான அரசாங்கத்தின் நடவடிக்கைகளைத் தவிர ஏனைய நடவடிக்கைகளுக்கும் செயற்பாடுகளுக்கும் எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கவே. இரண்டாம் கட்ட வாக்களிப்பின் போது எதிர்த்து வாக்களித்ததாக அது மேலும் கூறுகிறது.

அரசாங்கத்தின் பயங்கரவாதத்திற்கு எதிரான நடவடிக்கைகளுக்கு இப்போது அது பூரண ஆதரவைத் தெரிவிக்கின்றது. இதற்காகவே பாதுகாப்பு அமைச்சுக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டை அது ஆதரித்தது.

அதேவேளை மகிந்த ஆட்சிக்கு ஒத்துழைப்பு வழங்க விடுதலைப்புலிகளைத் தடை செய்யவேண்டும். போர்நிறுத்த ஒப்பந்தத்தை நிராகரிக்கவேண்டும். கண்காணிப்புக்குழுவை வெளியேற்ற வேண்டும். ஐ.நா. வினதோ அல்லது வேறெந்த அமைப்பினதோ, நாட்டினதோ தலையீட்டை நிராகரிக்க வேண்டும். முழு அளவிலான யுத்தத்தை நடத்த வேண்டும் என வலியுறுத்துகின்றது.

அதாவது மகிந்த அரசாங்கம் போரினால் ஏற்படக்கூடிய வாழ்க்கைச் செலவு அதிகரிப்பு பொருளாதாரச்சிக்கல் குறித்துக்கவனம் செலுத்தவேண்டும் என வலியுறுத்தவில்லை ஆயுதக் கொள்வனவுக்காக ஜே.வி.பியின் மொழியில் 'அமெரிக்க ஏகாதிபத்தியம்" இந்திய விஸ்தரிப்பாளர்கள்" உட்பட அனைவரிடமும் மகிந்த அரசாங்கம் இடைவிடாது ஓடுவதைக் குறை கூறவில்லை. யுத்தத்தை முழுமையாக நடத்துங்கள் என்றே கூறுகின்றது.

இங்கேதான் அது ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவதற்கான வியூகத்தையும் வைத்திருக்கின்றது. 'வரவு-செலவுத்திட்ட வாக்கெடுப்பில் வெற்றிபெற்றது ஜே.வி.பி.யே" என்று கூறும் அதன் தலைவர் சோமவன்ச அமரசிங்க 'படையினர் பெற்ற வெற்றிகளை இந்த அரசாங்கம் இறுதிவரை கொண்டு செல்லுமென்ற நம்பிக்கை எமக்கில்லை. எனவே அது கைவிடப்போகும் இடத்திலிருந்து அதனை முன்னெடுத்துச் செல்ல ஜே.வி.பி. தயாராக இருக்கிறது. அதற்கான புதிய பாதையைத் தேர்ந்தெடுக்க மக்கள் தயாராக வேண்டும்" எனக் கூறியிருக்கின்றார்.

மகிந்த ஆட்சி யுத்தத்தில் இறுதிவெற்றி பெறும் என்ற நம்பிக்கை சற்றும் இல்லாத ஜே.வி.பி அந்த ஆட்சியை யுத்தத்திற்குள் மேலும் மேலும் தள்ளி முற்றாக மூழ்கடித்து விட ஏன் முயல்கின்றது? என்பது இதன்மூலம் புலனாகின்றது.

அதாவது மகிந்த ஆட்சி முற்று முழுதான யுத்தத்தில் இறங்கி அதிலே தோல்வியுற வேண்டும். அச்சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்தி தான் ஆட்சிபீடம் ஏறவேண்டும் என்பதே மகிந்த சிந்தனைக்கு எதிரான ஜே.வி.பியின் சோமவன்ச சிந்தனையாகும். ஜே.வி.பி.யினரின் தேசப்பற்றுக்குறித்த அளவுகோல் எவ்வாறானதாக அமைந்திருக்கின்றது? என்பதை இது வெளிபடுத்துகின்றது.

ஜே.வி.பி.க்கு உண்மையிலேயே தேசப்பற்று இருக்குமானால் மகிந்த நடத்தும் யுத்தம் இறுதிவெற்றியைப் பெற்றுத்தராது என நம்பிக்கை கொண்டிருக்கையில் நீங்கள் செய்யும் யுத்தம் தவறானது என்று கூறவேண்டும் அல்லது அவ் ஆட்சியை அகற்றி தமது ஆட்சியை உருவாக்க எத்தனித்திருக்க வேண்டும்.

இறுதிவெற்றி கிட்டாதென நம்பிக்கை கொண்டிருந்தும் மேலும் மகிந்த அரசை யுத்தத்திற்குள் தள்ளி தேசத்தை நெருக்கடிக்குள் சிக்கவைக்கும் முயற்சியில் ஈடுபட்டுள்ள இவர்களை தேசப்பக்தர்கள் என சிங்கள மக்கள் எவ்வாறு நம்புவர்?

இவர்கள் திறக்க முயலும் புதியபாதை சிங்கள மக்களையும் தேசத்தையும் புதைகுழியில் தள்ளும் என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை. அவர்கள் இப்போது மக்கள் தம்மைப் பதவியில் அமர்த்துவர் என்றும் நம்பவில்லை.

ஆனால் ஜே.வி.பி.யினர் அரசியல்காய் நகர்த்தல்கள் என்று நம்பிக்கை கொண்டு இன்று அடிக்கின்ற கூத்துக்கள் இவர்கள் ஆயுதப்போராட்டத்தில் மட்டுமல்ல அரசியல் நடவடிக்கைகளிலும் மட்டமானவர்கள் என்பதை சிங்கள மக்களுக்குப் புரிய வைக்கும் என்றே நம்பலாம். சிலவேலைகளில் இவர்களின் நடவடிக்கைகள் சிங்கள மக்களுக்கு மாதன முத்தாவைக் கூட ஞாபகமூட்டலாம்.

-வேலவன்-
நன்றி: ஈழநாதம் (22.12.07)

அரசின் முழு நோக்கமும் மூலோபாயமும்

சமாதானத்தை அடைவதற்கு இராணுவத் தந்திரோபாயங் கள் நாடப்படுவது குறித்து, இலங்கைக் கத்தோலிக்க ஆயர் பேரவை கவலை தெரிவித்திருக்கிறது.
நாளைய நத்தார் தினத்தை முன்னிட்டு வெளியிட்டுள்ள செய்தியிலேயே ஆயர்கள் தமது கவலையை வெளிப்படுத்தி யுள்ளனர்.
மனித மாண்புகளும் சம உரிமைகளும் நிச்சயமாக்கப் படாத வரையில் சமய, இன, மொழி ரீதியில் பாரபட்சங்கள் காட் டப்படுகின்ற வரை நாட்டில் ஒற்றுமை, சாந்தி, சமாதானம் போன்றவற்றை எட்டவே முடியாது.
சமாதானத்தை அடைவதற்கு, இப்போது நடைபெறும் ஆக்ரோஷமான சண்டைக்குரிய காரணங்கள் முதலில் களை யப்படவேண்டும்.
ஆனால் கடந்த நான்கு தசாப்தங்களாக இந்த நாட்டு அரசியல் தலைவர்கள் அதற்காக எடுத்த முயற்சிகள் அரசியல் தீர்வைக் கண்டுபிடிப்பதற்கு எடுக்கப்பட்ட முயற்சிகள் எது வும் நேர்மையானவையாக உண்மையானவையாக இருக்க வில்லை.
இவ்வாறு ஆயர் பேரவை பல யதார்த்தங்களையும் முந்திய அனுபவங்களையும் எடுத்து விளம்பியுள்ளது.

பேச்சுவார்தையின் மூலம் மட்டுமே, அனைத்துத் துறைகளி லும், அனைத்து மக்களுடைய எதிர்பார்ப்புக்களையும் பூர்த்தி யாக்கக் கூடிய தீர்வைப் பெற்றுக்கொள்ளமுடியும் என்றும் அந்த அறிக்கை கூறுகிறது.

யதார்த்தங்களும் உண்மைகளும் ஓரங்கட்டப்பட்டு ஆட்சி அதிகாரத்தில் உள்ளவர்கள் தெற்கில் ஆட்சி பீடத்தில் உள்ள வர்கள் ஏனையோரின் உரிமைகளை தூசாகக் கருதி தமது எதேச்சதிகாரத்தை இனத்திமிரை மேலாண்மைக் கொடூ ரத்தை கட்டவிழ்த்து விடுவதே கடந்த ஐம்பது ஆண்டுக ளாகத் தொடர்ந்து நடைபெற்று வருகிறது.

நாட்டில் சமாதானத்தைக் கொண்டுவர வேண்டும் என் பதில் தென்னிலங்கை அரசியல் தலைவர்களுக்கு உண்மை யான விரும்பமும், தூர நோக்கும் இருந்திருப்பின், இத்தனை காலத்துக்கு தீர்வு எதுவுமின்றி இனப்பிரச்சினை இழுபட்டி ருக்கமாட்டாது.

தம்மிடம் இனரீதியான பெரும்பான்மைப் பலம் இருக்கிறது; சிறுபான்மையினரான தமிழர்களுக்குரிய உரிமைகளை வழங் காது அடக்குமுறை வாளைக் கொண்டு அவர்களை வெட்டி வீழ்த்தி, தாம் மேலோங்கி நின்று கோலோச்சவேண்டும் என்ற அட்டூழியச் சித்தாந்தமே இனப்பிரச்சினை இத்தனை ஆண்டு களாக நீடித்து, நாட்டில் பேரழிவுகளை உண்டாக்கியமைக்கு மூலகாரணம்.
நாட்டைப் படுபாதாளத்தில் தள்ளி, பொதுவாக அங்கீகரிக் கப்பட்ட உரிமைகளைக் கூட தமிழர்களுக்கு வழங்க மறுத்து இன விவகாரத்தை நாளுக்கு நாள் மேலும் சிக்கலாக்கியதற்கு தெற்கின் சிங்கள அரசியல் தலைவர்களே முழுக்க முழுக்கக் காரணமும் பொறுப்பும். தமிழர்கள் மீது எவரும் சுட்டுவிரலை நீட்ட முடியாது.

தமிழ்மக்கள் உரிமைகளில் பத்துப் பதினைந்து வீதத்தை வழங்குவதற்கு இரண்டொரு தடைவைகள் ஒருசாரார், தவிர்க்க முடியாமல் முன்வந்த வேளைகளில், அடுத்த தரப்பினர் "குத்தி மறித்த' தந்திரம் தெரிந்ததே.

அவை கூட, நான் கொடுப்பது போலக் கொடுகிறேன் நீ தட்டிக்கொட்டிவிடு என்ற ஏற்பாடுகளுடனேயே அவ்வப்போது அரங்கேறின. ஆட்சி அதிகாரப் போட்டியில் இரண்டு கன்னை களாகப் பிரிந்து நின்றாலும், தமிழர்களை குழிக்குள் வீழ்த்துவதில் அவர்களை அடக்கி ஆள்வதில் இரண்டு தரப்பினருமே ஒன்று தான் என்று எடுத்துக்காட்டிய அரசியல் நிகழ்வுகள் பலப் பல.

சிங்கள அரசியல் தலைமைகள் தமக்குரிய அரசியல் உரிமைகளை வழங்கும் என்று எதிர்பார்க்கக்கூடிய சிறுபுள்ளி அளவு அறிகுறி தானும் இப்போதைய ஆட்சியில் தமிழர்களுக் குத் தென்படவில்லை. சிங்கள இனவாதத் திமிரும் அடக்கு முறை ஆணவமுமே அரசின் ஒவ்வொரு சொல்லிலும் செயலி லும் விரவிக் காணப்படுகின்றன.

அரசியல் தீர்வு என்பது தமிழர்களுக்குக் கிள்ளிப் போடப் படும் பிச்சையாக இருக்கவேண்டும் என்ற மமதைப் போக்கையே அரசு கட்டவிழ்த்துள்ளது. அரசியல் தீர்வு என்ற அற்ப சொற்ப மான சலுகைகளை இராணுவத் தீர்வின் மூலம் திணிப்பதே மஹிந்த அரசின் முழு நோக்கம் என்பதை எவரும் இலகுவில் புரிந்துகொள்ளலாம். அரசின் அன்றாட நடத்தைகளும் செயற் பாடுகளும் அதனையே தெட்டத் தெளிவாகக் காட்டுகின்றன.

அதிகுறைந்தபட்ச உரிமைகளைக் கூடக் கணக்கில் எடுப் பதற்கு அது தயாரில்லை. ஆனாலும் சமாதானம், தீர்வு என்ற சொற்களை வெளிப்பகட்டாக உச்சரித்துக்கொண்டு, செயலள வில் இராணுவத் தீர்வுக்கான சகல கருமங்களையும் வெகு வேக மாக முன்னெடுத்து வருகிறது.
இதனை நன்றாக மணந்து பிடித்தவர்களாக கத்தோலிக்க ஆயர் மன்றத்தினர் தமது கவலையை வெளியிட்டிருக்கிறார்கள்.

ஜனாதிபதி, பிரதமர், அமைச்சர்கள், இராணுவத்தளபதி, இராணுவ உயர் அதிகாரிகள் என்று எல்லோரது வாய்களும் விடுதலைப் புலிகளை அழிப்பது குறித்தும் வடக்கைக் கைப் பற்றுவது குறித்துமே சூளுரைகளும் பிரகடனங்களும் உதிர்க்கின்றன. மனதில் இருப்பதுதான் வாயில் வரும். எனவே அரசாங்கம் முழுக்க முழுக்க இராணுவத் தீர்வையே நாடி ஓடிச் செற்படுகிறது என்பதில் எவ்வித சந்தேகமும் இல்லை.

ஆனால், ஆசாடபூதிச் சாமிகள் போல அரசியல் தீர்வு ஒன் றைக் கொண்டுவருவதில் தனக்கு விருப்பம் இருப்பதாக வேடம் போட்டுக்கொள்கிறது. இந்தியா, அமெரிக்கா உட்பட்ட வெளி நாடுகள் நம்பக் கூடிய முறையில் அது நாடகம் ஆடுகிறது.

தமிழர்களுக்கு உரிய, அவர்களுக்குச் சேரவேண்டிய, அவர் களது பிரிக்க முடியாத உரிமைகளை உள்ளடக்கிய தீர்வு ஒன் றைக் கொண்டு வரும் எண்ணம் அரசுக்குக் கிஞ்சித்தும் இல்லை. இராணுவத் தீர்வைச் செயலாக்கி, தமிழர்களைப் பலவீனப் படுத்தி, தனது மேலாண்மையை ஓச்சி சில்லறை உரிமைகளைக் கிள்ளித் தெளிக்கும் மூலோபாயத்தின் நெறிப்படுத்தலிலேயே அரசாங்கம் திட்ட மிட்டுச் செயற்படுகிறது.
இதனைத் தெரிந்தும் தெரியாதவர்களாக, புரிந்தும் புரியாத வர்களாக சர்வதேசங்களும் பொம்மலாட்டம் நடத்தி வருகின்றன.

பூரணமானதோர் சுயாட்சியை தமிழ் பேசும் மக்களின் தாயா கத்தில் உறுதிப்படுத்தும் ஒரு தீர்வைக் கொண்டு வருமாறு இலங்கை அரசிடம் வற்புறுத்தும் திராணியற்றனவாக சர்வதேச நாடுகளும் தங்களின் நலன்களை மட்டுமே முன்னிறுத்தி இலங்கை அர சுக்கு ஒத்து ஊதுகின்றன. அவ்வளவே!

uthayan.com