'ஒரு புள்ளியில் சந்திக்கும் இந்திய - சிறிலங்கா நலன்கள்"

கோயபல்ஸ் வாதம் பற்றி நீங்கள் கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள், ஒரு பொய்யை ஒன்பது தடவை சொன்னால் பத்தாவது தரம் அது உண்மையாகி விடும்.

மேலாதிக்க அரசியல் செயற்பாடுகளின் போதெல்லாம் கோயபல்ஸ்; வாதத்திற்கு முக்கிய இடமுண்டு.

இலங்கை அரசியல் மீதான இந்திய தலையீட்டிற்காக சொல்லப்பட்டு வரும் வாதங்களும் அத்தகைய ஒன்றுதான்.

இலங்கை அரசியல் மீதான இந்தியத் தலையீடு என்பது எப்போதுமே இலங்கையில் தனது பிராந்திய நலன்களுக்கு எதிரான சக்திகள் அதிகளவில் தலையீடு செய்து வருகின்றன என்ற குற்றச்சாட்டின் பேரில்தான் நிகழ்ந்து வருகிறது.

இப்படியொரு குற்றச்சாட்டுத்தான் இந்திய -சிறிலங்கா ஒப்பந்தத்திற்கும் பின்னணியாக இருந்தது.

இதிலுள்ள வேடிக்கை என்னவெனில் இந்திய - சிறிலங்கா உறவின் வரலாறு முழுவதுமே ஒரு குற்றச்சாட்டின் பேரில் நிகழ்ந்து வருவதுதான்.

மறுபுறமாக இதே குற்றசாட்டையே சிங்கள கொள்கை வகுப்பாளர்கள் இந்தியாவை கையாள்வதற்கான தமக்குரிய இராஜதந்திரமாகவும் கைக்கொண்டு வருகின்றனர்.

ஆரம்பத்தில் இந்தியாவின் இவ்வாறான குற்றச்சாட்டின் கீழ் அமெரிக்கா, சீனா, பாகிஸ்தான் ஆகியவையே அன்னிய சக்திகள் என்ற வரையறையைப் பெற்றிருந்தன.

ஆனால் சமீப காலமாக இந்தியா, அமெரிக்காவுடன் நெருக்கமான உறவுகளை பேணி வரும் பின்புலத்தில், இந்திய கொள்கை வகுப்பாளர்களும் இந்திய புலனாய்வுத்துறையினரும், இன்று பெருமளவிற்கு தமது வரலாற்று எதிரிகளான சீனா மற்றும் பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகள் மீதே குறிவைத்திருக்கின்றனர்.

சீனா மற்றும் பாகிஸ்தான் ஆகிய நாடுகள் சிறிலங்காவுடன் நெருக்கமான உறவுகளை பேணி வருவதானது இந்தியாவின் பாதுகாப்பிற்கும் பிராந்திய நலன்களுக்கும் அச்சுறுத்தலாக அமைந்துள்ளது.

எனவே அதனை தடுத்து நிறுத்த வேண்டிய பொறுப்பு இந்தியாவிற்கு உண்டு, அதனை இந்தியா புறம்தள்ள முடியாது, போன்ற வாதங்களிலேயே, இன்று இந்திய கொள்கை வகுப்பினர் அனைவரும் குடி கொண்டிருக்கின்றனர்.

நான் இந்த இடத்தில் ஒரு மாறுபட்ட விவாதத்தை உருவாக்க விரும்புகிறேன்.

என்னைப் பொறுத்த வரையில் இந்தியாவின் இவ்வாறான வாதங்களின் பின்புலத்தில் ஒரு மறைமுகமான அரசியல் தந்திரோபாயம் ஒளிந்திருப்பதாகத்தான் நான் பார்க்கிறேன். நான் இவ்வாறு கூறுவதற்கு ஒரு சில காரணங்கள் உண்டு.

சிறிலங்கா அரசு கொள்கையளவில் தன்னை அணிசேரா நாடுகளின் வரிசையில் நிலை நிறுத்தி வந்திருக்கிறது.

இதன் மூலம் சிறிலங்காவின் வளர்ச்சிக்கான உதவிகளை ஆலோசனைகளை எந்தவொரு நாட்டிடம் இருந்தும் பெற்றுக்கொள்வதற்கான தகுதியை சிங்களம் பெற்றிருக்கிறது. இதில் இந்தியாவும் அடங்கும், பாகிஸ்தானும் அடங்கும். இந்த நிலமையை இந்தியாவும் நன்கு அறியும்.

ஆனால் இந்தியாவிற்கும் இலங்கைக்கும் இடையில் சில கிலோமீற்றர் தொலைவே இருந்த நிலையில், குறிப்பாக ஈழத் தமிழ் மக்களுடன் நெருக்கமான உறவுகளையும் கலாசார தொடர்புகளையும் கொண்டிருந்த தமிழ்நாட்டை தனது அங்கமாக கொண்டிருந்த புற நிலமைகளையும் காரணம் காட்டியே இந்தியா - சிறிலங்கா அரசியலில் தலையீடு செய்தது.

இதனூடாக வேறு எவரைக் காட்டிலும் இலங்கையில் தலையீடு செய்வதற்கான தார்மீக பொறுப்பு தனக்கு உண்டு என்னும் அரசியல் நியாயப்பாட்டையே இந்தியா முன்வைக்க விரும்பியது.

இந்த இடத்தில்தான் இந்தியா தனது இராஜதந்திர அரசியலுக்கான இடைவெளியை உருவாக்கிக் கொண்டது என்பதுதான் எனது வாதம்.

எனவே எப்போதெல்லாம் சிங்களம் இந்தியா தவிர்ந்த சக்திகளுடன் உறவுகளை பேண முற்படுகின்றதோ அப்போதெல்லாம் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் என்ற பூச்சாண்டியை கிளப்பிவிட்டு, தனது தலையீட்டிற்கான இடைவெளியை ஏற்படுத்திக்கொள்கின்றது.

மகிந்த அணியினர், ஆட்சியமைத்ததைத் தொடர்ந்து மகிந்தவின் அரசியல் உறவுகள் பெரும்பாலும் ஆசிய நிலைப்பட்டதாக இருக்குமென்றே பலரும் கருதியிருந்தனர்.

மகிந்தவும் தலதா மாளிகைத் தரிசனத்தை முடித்துக்கொண்டு உடனடியாகவே இந்தியாவின் கரங்களை பற்றிக்கொள்ளவதற்கான முயற்சியில் இறங்கியிருந்தார்.

ஆனால் மகிந்த எதிர்பார்த்தது போல் உடனடியாக இந்தியாவிடமிருந்து பெரியளவில் சாதகமான சமிக்ஞைகள் காட்டப்படவில்லை.

அப்போது இந்தியாவின் மென்போக்கின் பின்னால் தமிழகம் குறித்த கரிசனை இருந்ததாகவே பல அரசியல் கருத்தாளர்களும் அபிப்பிராயப்பட்டனர்.

தமிழகத்தை கருத்தில் கொள்ளாமல் சிறிலங்காவுடனான உறவுகளை பேணிக்கொள்வதானது தமிழகத்தில் கொந்தளிப்புக்களை ஏற்படுத்தக்கூடுமென இந்தியா அச்சப்படுவதாகவே நம்பப்பட்டது.

இந்தியாவின் மென்போக்கைத் தொடர்ந்து மகிந்த அரசு பாகிஸ்தான் சீனா ஆகியவற்றிடமிருந்து ஆயுத உதவிகளைப் பெற்றுக்கொண்டது.

தமிழக மக்களைக் கருத்தில் கொண்டு மென்போக்கை கடைப்பிடித்து வருவதாக நம்பப்பட்ட இந்தியா, சிங்களமானது சீனா, பாகிஸ்தான் ஆகியவற்றுடன் நெருக்கமான இராஜதந்திர தொடர்புகளை பேணிக்கொள்ளத் தொடங்கியதும் தனது நிலைப்பாட்டில் மாற்றங்களை காட்டத்தொடங்கியது.

இந்த இடத்தில் நாம் கேட்க வேண்டிய கேள்வி, மகிந்த வலிந்து உறவுகளைப் பேணிக்கொள்ள முயற்சித்த சந்தர்ப்பத்தில் மென்போக்கை கடைப்பிடித்த இந்தியா, சிங்களம் தனது வரலாற்று எதிரிகளான சீனா, பாகிஸ்தான் ஆகியவற்றுடன் நெருக்கிச் சென்றபோது ஏன் தனது மென்போக்கு நிலையை கைவிட்டு படிப்படியாக தீவிரத்தைக் காட்டத் தொடங்கியது? நம்மில் பெரும்பாலானவர்கள் நம்பிய இந்தியாவின் தமிழகம் குறித்த அச்சத்திற்கு அப்போது என்ன நடந்தது?

நோர்வேயின் மத்தியஸ்த காலத்தில் தன்னை அவதானிப்பாளர் நிலையில் காட்டிக்கொண்ட இந்தியா தனக்கான சந்தர்ப்பம் வரும் வரை காத்திருந்தது பற்றி எனது முன்னைய (மீண்டும் இந்தியா) கட்டுரையில் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.

இலங்கையில் ஒரு சுமூகமான நிலமை இருப்பதே தனது விருப்பம் என்று அடிக்கடி இந்தியா தெரிவித்து வந்த நிலையில், நோர்வேயின் மத்தியஸ்த காலத்தில் அவதானிப்பாளர் என்ற நிலைக்கு அப்பால் தன்னை அடையாளம் காட்டிக்கொள்ள முடியாத ஓர் அரசியல் இறுக்கத்திற்கு இந்தியா ஆளாகியிருந்தது.

அந்தச் சூழலில் மேற்கின் அதிகரித்த தலையீடுகள் இந்தியாவை எரிச்சலையடைச் செய்திருந்தாலும் தான் உருவாக்கிய இராஜதந்திர இடைவெளியை பயன்படுத்திக்கொள்ள முடியும் என்பதில் இந்தியா தெளிவாக இருந்தது.

நோர்வேயின் மத்தியஸ்த முயற்சிகள் தோல்வியடைந்ததும் இந்தியா எதிர்பார்த்த சந்தர்ப்பம் வாய்த்தது, ஆனால் அப்போது கூட இந்தியா மென்போக்கையே கடைப்பிடித்ததற்கு ஒரு காரணமுண்டு.

இந்தியா, இலங்கை இனப்பிரச்சனைக்கு ஒரு அரசியல் தீர்வை வலியுறுத்தி வந்த நிலையில் உடனடியாகவே தனது தலையீட்டினை செய்வது தனது இராஜதந்திர நகர்வுகளில் பின்னடைவுகளை ஏற்படுத்திவிடக் கூடுமென இந்தியா கருதியிருக்க வேண்டும்.

இந்திய கொள்கை வகுப்பாளர்களிடம் சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் குறித்து ஒரு தெளிவான நிலைப்பாடு உண்டு. எப்போதுமே இந்தியாவை நேரடியாக பகைத்துக் கொள்ள விரும்பாத சிங்களம் இந்தியாவை தனது வழிக்குக் கொண்டு வரும் நோக்கில் அதன் வரலாற்று எதிரிகளை துணைக்கு அழைப்பதனை தனது அரசியல் சாணக்கியமாகவே கருதிக்கொள்கின்றது.

உண்மையில் இதனை இந்தியா மிகவும் துல்லியமாக மதிப்பிட்டு வைத்திருக்கிறது. இந்தியாவை வளைத்துப் போடும் சிங்களத்தின் எதிர்பார்ப்புகள் பெருமளவிற்கு நிறைவேறாத நிலையில் மகிந்த, இந்தியா எதிர்பார்த்தது போன்றே சீனா, பாகிஸ்தான் ஆகியவற்றுடனான உறவுகளை பலப்படுத்தும் அரசியல் வேலைத்திட்டங்களை தொடங்கினார்.

சிங்களத்தின் நிகழ்ச்சி நிரலுக்கு ஏற்பவே இந்தியாவும் தனக்கான இராஜதந்திர இடைவெளியை பயன்படுத்தத் தொடங்கியது.

இந்தியா உருவாக்கிய இராஜதந்திர இடைவெளியைப் பேணிப் பாதுகாத்துக் கொள்வதில் இந்திய பார்ப்பனவாத ஊடகங்களும், இந்திய புலனாய்வுத்துறையினரும் ஈடுபட்டு வருகின்றனர்.

அதன் வெளிப்பாடுகள்தான் இந்திய புலனாய்வுத்துறையினர் மற்றும் கருத்தியலாளர்கள் பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனா இலங்கையில் அதிகளவு தலையீடு செய்து வருவதாகவும் அது இந்தியாவின் பாதுகாப்பிற்கு அச்சுறுத்தலாக அமையும் என்றெல்லாம் கூறிவருவதன் பின்னணி.

சிங்களத்தைப் பொறுத்த வரையில் பாகிஸ்தானிடமிருந்தும் சீனாவிடமிருந்தும் ஆயுதங்களைப் பெறுவது இதுதான் முதல் தடைவையல்ல. இதற்கு முன்னரும் பல தடவைகள் இவ்வாறு நடந்திருக்கிறது.

சிங்களத்தைப் பொறுத்த வரையில் அதன் வெளிநாட்டு உறவுகள் என்பது பெரும்பாலும் இராணுவ தேவைகள் சார்ந்ததாகவே இருக்கிறது.

ஒரு நாட்டின் வெளியகத் தொடர்புகள் அதற்கான கொள்கை முன்னெடுப்புக்கள் என்பவை பொருளாதார, தொழில்நுட்ப மற்றும் இராணுவ தேவைகள் என பல்வேறு விடயங்கள் சார்ந்தாகவே இருக்கும். ஆனால் சிங்களத்தின் வெளிநாட்டு உறவுகள் பெருமளவிற்கு இராணுவ தேவைகள் சார்ந்ததாகவே இருக்கின்றன.

ஆரம்பத்தில் சிங்களத்தின் வெளிநாட்டு கொள்கை முன்னெடுப்புக்கள் வாத்தக தொடர்புகள் சார்ந்து இருந்தாலும் தமிழர் விடுதலை அரசியல், ஆயுத வழிப் போராட்டமாக பரிணமித்ததைத் தொடர்ந்து தமிழர் எழுச்சியை அடக்குவதற்கான உதவிகளைக் கோருவதே சிங்களத்தின் சர்வதேச உறவுகளின் அச்சாணியாக மாறியது.

இது பின்னர் விடுதலைப் புலிகள் ஈழத்தமிழர் விடுதலைப் போராட்டத்தின் ஒரேயொரு தேசியத் தலைமையாக பரிணமித்ததைத் தொடந்து விடுதலைப் புலிகளை பலவீனப்படுத்துவதற்கான இராணுவ முன்னெடுப்புக்களுக்கான அனுசரணைகளை பெறுதல் ஆலோசனைகளைப் பெறுதல் என்பதாக மாறியது. இந்த பின்புலத்தில்தான் இன்று, மகிந்த அரசு விடுதலைப் புலிகளுக்கு எதிரான யுத்தத்தை முன்னெடுப்பதற்கு ஈரான் வரை சென்றுள்ளது.

இந்தியாவை நேரடியாக பகைத்துக்கொள்ள முடியாத சிங்களம் நீங்கள் தராவிட்டால் நாங்கள் அவர்களிடம் என்ற தந்திரோபாயத்தை பிரயோகித்து வருகிறது.

இந்த சிங்கள தந்திரோபாயத்தையே தொடர்ந்தும் இலங்கை அரசியலில் தனது மேலாதிக்க தலையீட்டினை தொடர்வதற்கான இடைவெளியாகவும் இந்தியா கைக்கொண்டு வருகிறது.

இந்தியாவைப் பொறுத்தவரையில் ஒரு கட்டம் வரைக்கும் சிங்களத்தை அனுமதித்து அதன் பி;ன்னர் தனது தலையீட்டிற்கான அரசியலை நகர்த்தும் தந்திரோபாயத்தையே கைக்கொண்டு வருகின்றது.

என்னதான் சிங்களம் சீனாவிடமிருந்தும் பாகிஸ்தானிடமிருந்தும் உதவிகளைப் பெற்றாலும் தன்னை மீறி செயற்பட முடியாது என்பதை இந்தியா தனது தலையீட்டின் மூலமாக அவ்வப்போது நிரூபித்து வந்திருகிறது.

சிங்களம் என்னதான் சீனாவுடனும் பாகிஸ்தானுடனும் உறவுகளை பேணிக் கொண்டாலும் பாகிஸ்தான், சீனா அகியவற்றின் இலங்கை அரசியல் மீதான ஈடுபாடு என்பது மிகவும் மட்டுப்பட்ட ஒன்றுதான்.

இதனை இந்தியாவும் நன்று அறியும். எனவே இலங்கை அரசியலில் பாகிஸ்தான் மற்றும் சீனா அதிகளவில் தலையீடு செய்வதாகவும் அது இந்தியாவின் பிராந்திய நலன்களுக்கு பெரிய அச்சுறுதலாக அமைந்திருப்பதாகவும் இந்தியத் தரப்பில் கூறப்படு வரும் வாதங்கள் இந்திய மேலாதிக்கத்தை நியாயப்படுத்துவதற்கான பிரச்சாரங்களே அன்றி வேறொன்றுமில்லை.

ஆனால் இதில் நாம் கவனம் கொள்ள வேண்டிய விடயம் என்னவெனில், இந்தியா எதனை தனது மேலாதிக்கத்திற்கான இராஜதந்திர இடைவெளியாகக் கைக்கொள்கின்றதோ அதனையே சிங்களம் தனது இராஜதந்திர முன்னெடுப்பிற்கான வாய்ப்பாகவும் பயன்படுத்திக் கொள்ள முயல்கிறது.

இரு மேலாதிக்க சக்திகளின் இராஜதந்திரமும் ஒரு புள்ளியில் சந்திக்கின்றது. ஆனால் இரண்டுமே தமிழர் தேசியத்தின் இறைமையை அரசியல் அர்த்தத்தில் இல்லாதொழித்தல் என்னும் மேலாதிக்க நிகழ்ச்சி நிரலில் சங்கமிக்கின்றன.

எனவே நாம் கோயபல்ஸ் பிரச்சாரங்களுக்கு எடுபட்டுப் போகால் இருப்போமாக.

நன்றி -தாரகா-

சுலபமாகத் தாக்கப்பட்ட கடினமான இலக்கு...

இலங்கையின் முக்கிய அரசியல் தலைவர்களும் மிக முக்கிய பிரமுகர்களும் தலைநகரிலும் அதனையண்டிய பகுதிகளிலும் மிகப் பெரும் பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலை எதிர்கொள்வதை, கம்பஹா வலிவேரியா பகுதியில் கடந்த வாரம் இடம்பெற்ற குண்டுத் தாக்குதலில் அமைச்சர் ஜெயராஜ் பெர்னாண்டோ புள்ளே கொல்லப்பட்ட சம்பவம் உறுதிப்படுத்தியுள்ளது.

வடக்கு கிழக்கு யுத்தத்தின் பிரதிபலிப்புகள் தலைநகருக்கும் தென் பகுதிக்கும் எப்போதோ பரவிவிட்டன. தலைநகருக்கு வெளியே பாதுகாப்பற்ற பகுதிகளில் கொல்லப்பட்ட தலைவர்களை விட தலைநகரிலும் அதன் சுற்றுப் புறங்களிலும் பலத்த பாதுகாப்புமிக்க பகுதிகளில் கொல்லப்பட்ட தலைவர்கள் மற்றும் படை அதிகாரிகளின் எண்ணிக்கை மிக அதிகம்.

இந்தப் பகுதிகளின் பாதுகாப்பு மிக உச்சக் கட்டத்தில் இருக்கின்றதென்ற நம்பிக்கையே, முக்கிய தலைவர்கள் தங்கள் பாதுகாப்பு குறித்து பெரிதும் அலட்டிக் கொள்ளாது பாதுகாப்பற்ற பகுதிகளுக்குச் செல்வதற்கான காரணங்களாகி விடுகின்றன. இது அவர்களை இலக்கு வைப்போருக்கு எப்போதுமே வாய்ப்பாகி விடுகின்றதென்பதை அமைச்சர் பெர்னாண்டோ புள்ளே மீதான தாக்குதல் மிகத் தெளிவுபடுத்துகிறது.

இந்தளவுக்கு மிக மோசமான பாதுகாப்பு குறைபாடு ஏற்படக் காரணம் என்ன என்பது குறித்தும் அவரது பாதுகாப்பில் ஏற்பட்ட குறைபாட்டுக்கு யார் பொறுப்பென்பது குறித்தும் ஜனாதிபதி தலைமையில் தேசிய பாதுகாப்புச் சபை கூடி மிக நீண்ட நேரம் ஆராய்ந்துள்ளது. ஆனாலும், ஒருவர் மீது ஒருவர் குற்றஞ்சாட்டுகின்றனரே தவிர, மிகவும் அச்சுறுத்தலுள்ள ஒருவருக்குத் தேவையான போதிய பாதுகாப்பு ஏன் வழங்கப்படாது போனதென்பது குறித்து இதுவரை கண்டறியப்படவில்லை.

நாட்டில் பெருநாள் கொண்டாட்டங்கள் வரும் போது பொதுவாகவே பாதுகாப்பில் ஒருவித தளர்வு ஏற்படும். அன்று வரை மிகவும் இறுக்கமான பாதுகாப்புடனிருக்கும் முக்கிய தலைவர்களும் பிரமுகர்களும் பெருநாள் காலங்களில் வீதிகளில் எப்படியாவது இறங்கிவிடுவர். பாதுகாப்பு தரப்பினரும் இக் காலப்பகுதியில் அவ்வளவுக்கு கெடுபிடிகளை மேற்கொள்ளாததும் இதற்கொரு காரணமாயிருக்கலாம்.

இதனால் இந்தக் காலப் பகுதியில் அரசுத் தலைவர்களின் பாதுகாப்பில் பெரும்பாலும் குறைபாடுகள் ஏற்படலாம். இதுபோன்றதொன்றே கடந்த வாரம் அமைச்சர் பெர்னாண்டோ புள்ளேக்கும் ஏற்பட்டது. அவரது பாதுகாப்புக்கு யார் பொறுப்பென்பது அறியப்படாமலே அவர் பொது நிகழ்வொன்றுக்குச் சென்றுள்ளார். அதனால், அந்த நிகழ்வில் அவரை இலக்கு வைத்தவர்களின் வேலை இலகுவாகிவிட்டது.

அந்த நிகழ்வுக்குச் சென்ற அமைச்சரின் பாதுகாப்புக்கு பொறுப்பானவர்கள் யாரென்ற சர்ச்சை தொடர்கிறது. அமைச்சரவைப் பாதுகாப்பு பிரிவா (எம்.எஸ்.டி.) அல்லது விஷேட அதிரடிப் படையினரா அல்லது உள்ளூர் பொலிஸாரா அவரது பாதுகாப்புக்கு பொறுப்பென்பது தெரியாத நிலையில், ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொருவர் மீது குற்றச்சாட்டை சுமத்திவிட முயலுகின்றனர்.

அமைச்சர் பெர்னாண்டோபுள்ளே வீட்டிலிருக்கும் போதும் சரி, அவர் அமைச்சில் இருந்தாலும் சரி அவருக்கு அமைச்சரவைப் பாதுகாப்பு பிரிவைச் சேர்ந்த நால்வரே பாதுகாப்பை வழங்குவரென அமைச்சரவைப் பாதுகாப்புப் பிரிவு கூறுகிறது. இதைவிட, விஷேட அதிரடிப் படையினரும் உள்ளூர் பொலிஸாருமே பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டுமென்றும் அது கூறகின்றது. அமைச்சர் எங்கெல்லாம் செல்கிறாரோ அங்கெல்லாம் சென்று அவருக்கு பாதுகாப்பு வழங்க வேண்டிய பொறுப்பு அதிரடிப் படையினரையே சாருமெனவும் அவர்கள் கூறுகின்றனர்.

முன்னர், அமைச்சரவைப் பாதுகாப்பு பிரிவே ஜெயராஜுக்கு பாதுகாப்பு வழங்கியது. எனினும், அவருக்கு பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல் அதிகரித்துள்ளதாக புலனாய்வுத் தகவல்கள் வெளியானதையடுத்து அவரது பாதுகாப்பு விஷேட அதிரடிப்படையினரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது. ஆனாலும், விஷேட அதிரடிப் படையினர் அதிரடி நடவடிக்கைகளுக்குரிய வகையிலேயே பயிற்சி பெற்றவர்களென்பதால் அவர்களால் மிக முக்கிய பிரமுகர்களுக்கான பாதுகாப்பை வழங்குவதில் சிக்கல்களிருப்பதாகவும் சில வட்டாரங்கள் கூறுகின்றன.

எனினும், அமைச்சரின் பாதுகாப்புக்குரியவர்கள் அமைச்சரவைப் பாதுகாப்பு பிரிவினரேயென்றும் அவர்கள் இவ்விடயத்தில் வேறு தரப்பினர் மீது குற்றஞ்சாட்டுவது தவறென்றும் விஷேட அதிரடிப் படை உயரதிகாரியொருவர் கூறுகின்றார். அதேநேரம், அமைச்சர் தங்கள் பகுதியூடாக போக்குவரத்துச் செய்யும் போது மட்டுமே தாங்கள் போக்குவரத்து ஏற்பாடுகளை மேற்கொள்வோமெனவும் அவரது பாதுகாப்புடன் தங்களுக்கு வேறெந்தத் தொடர்புமில்லையெனவும் பொலிஸார் கூறுகின்றனர்.

நாட்டில் மிக முக்கிய பிரமுகர்களின் பாதுகாப்பு ஏற்பாடுகளில் எந்தளவுக்கு குறைபாடுகளிருக்கின்றன என்பதற்கு, தற்போது ஒவ்வொருவரும் மற்றவர் மீது பொறுப்பைச் சுமத்துவது நல்ல உதாரணமாகும். இது அரசுத் தலைவர்களை குறிவைப்போருக்கு வாய்ப்பாக அமைந்து விடுமென்பது தற்போது சுட்டிக் காட்டப்படுவதுடன், அரசுத் தலைவர்களின் பாதுகாப்பு குறித்த முறையான திட்டமொன்று வகுக்கப்பட்டு நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டியது அவசியமெனவும் சுட்டிக்காட்டப்பட்டுள்ளது.

கொழும்புக்கு வெளியே நடைபெறும் நிகழ்வுகளில் பொதுவாகவே பாதுகாப்பில் குறைபாடுகள் ஏற்படுவது வழமை. அது கம்பஹா சம்பவத்தில் நன்கு நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளது. தற்கொலைக் குண்டுத் தாக்குதலிலேயே அமைச்சர் கொல்லப்பட்டதாக கூறப்படுகின்ற போதும், அதனை சரியாக உறுதிப்படுத்த முடியாத நிலையும் காணப்படுகிறது. அமைச்சரை நோக்கி வீசப்பட்ட பொதியொன்று வெடித்த போதே இந்த அனர்த்தம் ஏற்பட்டதாகக் கூறப்பட்டாலும் அதற்கு வாய்ப்பில்லையென்றே கருதப்படுகிறது.

கம்பஹா வலிவேரியா பகுதியில் புதுவருட தினத்தை முன்னிட்டு நடைபெற்ற விளையாட்டுப் போட்டிக்கான மரதனோட்டப் போட்டியிலேயே இந்தச் சம்பவம் இடம்பெற்றுள்ளது. மரதனோட்டப் போட்டி நடைபெற்ற இடத்திற்கு அருகிலுள்ள சேமக்காலை ஒன்றினுள்ளிருந்து அமைச்சர் நின்ற இடத்தை நோக்கி பொதியொன்று வீசப்பட்டதைக் கண்டதாக சிறுவனொருவன் பின்னர் தெரிவித்திருந்தான். இதேபோல் வேறொருவரும் கூறியிருந்தார். எனினும், விசாரணையாளர்கள் இவ்விடயத்தில் அதிக கவனம் செலுத்துவதாகத் தெரியவில்லை.

வெடித்த குண்டு சுமார் ஐந்து கிலோ நிறையுடையதாயிருக்குமெனக் கணிப்பிடப்படுகிறது. அது ஏற்படுத்திய சேதத்தின் அடிப்படையிலேயே அந்தக் குண்டு இந்தளவு நிறைகொண்டதாயிருப்பதாக கணிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தளவு நிறையுடைய குண்டை தூர இருந்து இலக்கை நோக்கி துல்லியமாக எறிவது சாத்தியமற்றது. பெருமளவானோர் குழுமி நிற்குமிடத்தில் குறிப்பிட்ட ஒருவரை இலக்கு வைத்து குண்டை எறிந்து அந்தக் குண்டு சரியாக இலக்குக்கு முன்னால் சென்று வெடிப்பதென்பது மிகவும் சாத்தியம் குறைந்தது. அதேநேரம், அமைச்சருக்கு மிகச் சமீபமாக மறைந்து நின்று அவரை நோக்கி குண்டுப் பார்சலை எறிந்து வெடிக்க வைப்பதென்பது மிகவும் சிக்கல் நிறைந்தது.

குண்டுப் பொதியை எறிபவர் அமைச்சருக்கு மிகச் சமீபமாக மறைந்திருந்தால் அவரை ஏதோவொரு வகையில் எவராவது கண்டுபிடிக்க வாய்ப்புள்ளது. அதைவிட, அந்த நபர் குண்டை எறியும் போது எப்படியாவது அப்பகுதியில் சுற்றி நிற்கும் பலரது பார்வையில் எறிபவர் அல்லது எறியப்படும் பொருள் தென்படும். எனினும், எவருமே அவ்வாறானதொரு சம்பவம் நிகழ்ந்ததாகக் கூறவில்லையென்பதால் அமைச்சரை நோக்கி குண்டுப்பொதியை வீசிய அவர் கொல்லப்பட்டதாகக் கூறப்படுவதற்கான சாத்தியங்கள் குறைவெனக் கருதப்படுகிறது.

அதேநேரம், ஐந்து கிலோ பார்சலொன்றை கையில் கொண்டு வரும் போது அல்லது பையில் எடுத்து வரும் போது அகப்படுவதற்கான சாத்தியங்கள் இருக்கின்றதென்பதுடன், குண்டுப் பார்சலை வீசிவிட்டு தப்பிச் செல்லும் போது பிடிபடுவதற்கான வாய்ப்பும் அதிகமென்பதால் இவ்வாறானதொரு முயற்சியில் தாக்குதலை நடத்துவோர் ஈடுபடுவதற்கான வாய்ப்பில்லையென்றே கருதப்படுகிறது.

இதனால், அமைச்சர் தற்கொலைக் குண்டுத் தாக்குதலிலேயே கொல்லப்பட்டதற்கான வாய்ப்பு மிகப் பெருமளவிலிருப்பதாக விசாரணையாளர்கள் கருதுகின்றனர். எனினும், தற்கொலைக் குண்டுதாரி எப்படி மிகச் சுலபமாக அமைச்சரை நெருங்கினாரென்ற கேள்வி எழுந்துள்ளது. அதைவிட அந்த இடத்திற்கு அமைச்சர் ஜெயராஜ் பெர்னாண்டோபுள்ளே வரவிருப்பதை தாக்குதல் நடத்தியோர் எப்படி அறிந்து கொண்டனர் என்ற கேள்வியும் எழுகிறது.

எனினும், அன்றையதினம் காலை 6.30 மணியளவில் அவ்விடத்தில் மரதனோட்டப் போட்டி நடைபெறப் போவதையும் அதனை அமைச்சர் ஜெயராஜ் பெர்னாண்டோபுள்ளேயே தொடக்கி வைக்கப் போவதையும் அறிவிக்கும சுவரொட்டிகளும் பதாகைகளும் சில நாட்களுக்கு முன்பே அப்பகுதியெங்கும் அலங்கரித்திருந்ததால் அதனை அறிந்து அமைச்சர் பெர்னாண்டோ புள்ளேயை அங்கு இலக்கு வைக்க அவர்கள் முடிவு செய்திருக்கலாம்.

அமைச்சர் அங்கு வருவது தெரிந்துவிட்டதால் மரதனோட்ட வீரர் போன்று அல்லது பார்வையாளர் போன்று அமைச்சரை நெருங்க திட்டமிடப்பட்டுள்ளது. தாக்குதலை நடத்தியவர் பார்வையாளர் போல் நின்று குண்டை வெடிக்க வைத்தாரா அல்லது மரதனோட்ட வீரர் போல் நின்று குண்டை வெடிக்க வைத்தாரா என்பதை கண்டறிவதில் விசாரணையாளர்கள் தீவிரம் காட்டுகின்றனர். இதற்காக அவர்கள் மரதனோட்டத்தில் கலந்து கொண்டவர்களையும் ஏற்பாட்டாளர்களையும் பார்வையாளராக அங்கு வந்திருந்தோரையும் தீவிர விசாரணைக்குட்படுத்தி வருகின்றனர்.

மரதனோட்ட வீரர்கள் அனைவரும் உள் பெனியன் அணிந்தும் "ரன்னிங் சோட்ஸ்' அணிந்திருந்ததால் அவர்களில் எவராவது தற்கொலைக் குண்டுதாரியாக இருக்கும் வாய்ப்பு குறைவென பொலிஸார் கருதுகின்றனர். ஏனெனில், தற்கொலைக் குண்டுதாரிகள் வழமையாக குறைந்த நிறையுடைய குண்டை மார்புப் பகுதியிலேயே பொருத்தியிருப்பர். ஆனால், மரதனோட்ட வீரர்கள் அனைவரும் உள்பெனியன் அணிந்திருந்ததால் சுமார் 5 கிலோ குண்டை மார்புப் பகுதியில் பொருத்தியிருந்தால் உடனடியாக அது அனைவருக்குமே தெரிய வந்திருக்கும். அதேநேரம், தற்கொலைக் குண்டுதாரியும் அவ்வாறானதொரு நடவடிக்கையில் இறங்கி அகப்பட விரும்பியிருக்கமாட்டார்.

அதேநேரம், மரதனோட்டத்தில் கலந்து கொள்வோரின் விபரங்கள் பெறப்பட்டால் அதில் சிக்கல்களேற்படலாம் அல்லது மரதனோட்ட வீரர்களை சோதனையிட்டால் சிக்கல்களேற்படலாமென்பதால் மரதனோட்ட வீரராக தற்கொலைக் குண்டுதாரி வந்தாரா அல்லது தற்கொலைக் குண்டுதாரியை மிகச் சுலபமாகவும் சந்தேகம் எதுவுமின்றி அங்கு வர வைப்பதற்காக எவராவது ஒருவர் மரதனோட்ட வீரர் போல் வர தற்கொலைக் குண்டுதாரி அவருடன் சேர்ந்து எவருக்கும் சந்தேகமேற்படாதவாறு அங்கு வந்து பின்னர் ஓட்டப் போட்டி தொடங்கிய நேரத்தில் இலக்கை நெருங்கினாரா என்ற கேள்வியையும் விசாரணையாளர்கள் எழுப்புகின்றனர்.

நன்றி - விதுரன்

ஜே.வி.பியின் பிளவால் தெற்கில் பேரினவாதம் இன்னும் தீவிரமாகும்

ஜே.வி.பியின் சிவப்பு நிற இரும்புத் திரைக்குப் பின்னால் நடந்தேறிய குத்துவெட்டு இப்போது அம்பலத்துக்கு வந்துவிட்டது.
தொண்ணூறுகளுக்கு முந்திய பனிப்போர் காலத்தில் இடதுசாரிகளின் பிடியில் சிக்கிக் கிடந்த சோவியத் யூனியனிலும் பிற சிவப்புச்சட்டை நாடுகளிலும் அரச உயர் மட்டத்தில் நடப்பவை இப்படித்தான் இரும்புத் திரைக்குப் பின்னால் இடம்பெறும் இரகசியங்களாக மறைக்கப்பட்டன.
ஆனால் இன்று பனிப்போர் முடிவுக்கு வந்துவிட்டது. சோவியத் ஒன்றியத்தின் இரும்புத் திரைகளுக்குப் பின்னால் இறுக்கிக் கட்டப்பட்டிருந்த நாடுகள் தங்களைப் பலவந்தமாகப் பிணைத்து வைத்திருந்த இரும்புச் சங்கிலிகளை உடைத்தெறிந்துகொண்டு தம்பாட்டில் தனித்தனி நாடுகளாகிவிட்டன. சோவியத் ஒன்றியத்தின் இரும்புப்பிடிக்கு முன்னால் மறைக்கப்பட்டிருந்த இரும்புத்திரை இன்று தகர்ந்துவிட்டது.
ஜே.வி.பி. என்ற இடதுசாரிகள் எனத் தம்மை அழைத்துக் கொள்கின்ற சிவப்புச் சட்டைக் காரர்களின் கட்சியின் முன்னாலும் இதுவரை இத்தகைய இரும்புத்திரை ஒன்று போடப்பட்டிருந்தது. உள்ளே இடம்பெறும் அக்கிரமங்கள் கட்சிக் கட்டுப்பாடு என்ற பெயரில் மூடிமறைக்கப்பட்டிருந்தன. இப்போது இரும்புத்திரை தகர உண்மை அம்பலத்துக்கு வரத் தொடங்கிவிட்டது.
ஜே.வி.பியும், மஹிந்த ராஜபக்ஷவும் கூட்டுச்சேரும் சூழ்நிலை 2005 நடுப்பகுதியில் ஜனாதிபதித் தேர்தலை ஒட்டி ஏற்பட்டபோதே அரசியல் பார்வையாளர்களின் நோக்கில் ஒரு பலத்த சந்தேகம் எழுந்தது. தென்னிலங்கையில் ஒரே வாக்குவங்கியில் தங்கியிருக்கும் இரண்டு தரப்புகள் இப்போது ஒன்று சேருகின்றன. பிற்காலத்தில் யாரின் காலை யார் வாருவார்களோ என்ற சந்தேகமே அப்போது அவர்கள் மத்தியில் எழுந்தது. இப்போது அதற்கு ஓரளவு விடை கிடைத்தும் விட்டது.
தவறான ஆட்சி முறையாலும், பிழையான பொருளாதாரக் கொள்கையாலும், ஊழல் மோசடிகள் நிறைந்த நிர்வாகச் சீர்கேடுகளினாலும் நாட்டைக் குட்டிச் சுவராக்கி நடுவீதிக்குக் கொண்டுவந்த ஓர் ஆட்சிமுறையை, அது தமிழர் விரோத தீவிரப் போர்வெறிப்போக்கைப் பேரினவாத மேலாண்மைத் திமிரோடு கடைப்பிடிக்கின்றது என்ற ஒரே காரணத்துக்காக
தன்னுடைய பௌத்த சிங்களப் பேரினவாத மேலாதிக்கக் கொள்கை நிலைப்பாட்டை நிலை நிறுத்துகின்ற ஒரே நோக்கத்துக்காக
தொடர்ந்தும் இரண்டரை ஆண்டுகளாகக் காபந்து பண்ணி, காப்பாற்றிய தவறுக்கான வினைக்கான பரிசை இப்போது ஜே.வி.பி. அனுபவிக்கின்றது.
இரும்புத் திரை போன்ற இறுக்கமான கட்டுப்பாடு கொண்ட ஜே.வி.பியை சிதிலமடைய வைத்துவிட்டது "மஹிந்த சிந்தனை'! ஏதோ ஒன்றை நினைத்துக்கொண்டு மஹிந்த ராஜபக்ஷ குழுமத்தை அரியணையில் ஏற்றியவர்கள் இன்று அந்த அரசின் பின்னணியில் பின்னப்பட்ட வலைக்குள் சிக்கித் தாமே தமக்குள் பிளவுறும் நிலைக்குள் தள்ளப்பட்டிருக்கின்றார்கள்.
இதனை ஜே.வி.பி. உணர்ந்துகொள்ளுமா, இனிமேலாவது திருந்திச் செயற்படுமா என்பதே கேள்வி.
வர்க்க அடக்குமுறைக்கும், இன ஒடுக்குமுறைக்கும் எதிராகக் கொதித்தெழும்பும் இயல்பான போக்கு இடதுசாரிகளுக்கு உண்டு.
ஆனால் இடதுசாரிப் போக்கை வரித்துக் கொண்டதாகக் கூறிக்கொள்ளும் ஜே.வி.பியோ முழுக்க முழுக்க பேரினவாத மேலாண்மையிலேயே ஊறி நிற்கின்றது. அடக்கப்பட்ட மக்களுக்காகக் குரல் எழுப்பும் நேர்மையான இடதுசாரிச் சிந்தனை அதற்கு இல்லவே இல்லை என்பது வெளிப்படை.
இப்போது அந்தக் கட்சி இரண்டாகப் பிளந்து விட்டமை துலாம்பரமாக வெளிப்பட்டுள்ளது.
இந்தச் சந்தர்ப்பத்தில் இந்த இரண்டு பிரிவினருமே தென்னிலங்கையில் தங்களின் வாக்கு வங்கிகளைக் கைப்பற்றிக்கொள்வதற்காகத் தங்களுக்குள் போட்டிபோடப் போகின்றனர்.
பௌத்த சிங்களப் பேரினவாதக் கிளர்ச்சியைத் தூண்டி அதில் அரசியல் நடத்தி, ஆதரவு திரட்டுவதில் ருசி கண்ட இரு தரப்பினருமே அந்த விவகாரத்தையே தொடர்ந்தும் தமது ஆதரவுத் தளத்துக்கான அடிப்படையாகக் கொண்டு செயற்படுவார்கள் என்பதும் இலகுவாக ஊகிக்கத்தக்கதே.
அப்படியாயின், பேரினவாதச் சிந்தனையைத் தூண்டிக் கிளர்ந்தெழவைத்து, அதில் அரசியல் பிழைப்பு நடத்தும் தமது முயற்சிகளில் இந்த இரு பிரிவினருமே இனிமேல் மும்முரமாக ஈடுபடப் போகின்றமையை இனிவரும் காலங்களில் இலங்கை தரிசிக்கப் போகின்றது என்பது திண்ணம்.
அதாவது, ஜே.வி.பிக்குள் இப்போது ஏற்பட்டுள்ள பிளவு அல்லது இக்கட்சி இரண்டாக உடைந்ததன் விளைவு நாட்டில் இனவாதத்தைக் கிளப்பி அதில் அரசியல் குளிர்காய்ந்து பிழைப்பு நடத்தும் பேரினவாத சக்திகளை மேலும் முறுக்கேற்றி விடுமே தவிர, அப்போக்கைத் தணியப் பண்ணாது என்பது நிச்சயம்.
யுத்த வெறியைத் தூண்டி, சிறுபான்மையினரை அடக்கி, ஒடுக்கும் போக்கை வெளிப்படுத்துவதே தென்னிலங்கை வாக்கு வங்கியைக் கவரும் இலகுவான சுலபமான வழி என்பதைத் தென்னிலங்கை அரசியல்வாதிகள் பட்டறிவுப் பாடமாக நன்கு படித்துள்ளதால், இனவாதக் குதிரையிலேயே அவர்களது அரசியல் சவாரி தொடருவது உறுதி.


நன்றி - உதயன்